Πότε και πώς καταλαβαίνει κανείς ότι θέλει να γίνει συγγραφέας; Μέρος 3 ο

Πώς αποφασίζει ένας άνθρωπος να ακολουθήσει ένα μονοπάτι; Ξυπνάει απλώς μια μέρα και κάνει τα βήματα προς την κατεύθυνση που θέλει; Περιμένει ακούσια μέχρι τη στιγμή που θα συμβεί κάτι που θα τον/την συνταράξει για να λάβει δράση; Ή μήπως είναι τόσο απλό όσο μια κουβέντα για να δοθεί το έναυσμα να ξεκινήσει κάποιος/α να κάνει αυτό που θέλει, ύστερα από χρόνια ηθελημένης ή μη αναμονής στο προσκήνιο;

Μήπως χρειάζεται απλώς ένας άνθρωπος, μια στιγμή, μια λέξη για να μας κάνει να

αναθεωρήσουμε όσα σκεφτόμασταν μέχρι τώρα και να κάνουμε αυτό που ξέραμε (ή ίσως

και όχι) ότι θέλαμε να κάνουμε από πάντα; Κάτι ή κάποιος/α που θα μεσολαβήσει, ώστε να καταλάβουμε κάτι που μέχρι τώρα βαθιά μέσα μας ξέραμε και αναβάλλαμε ή που δεν

είχαμε καν συνειδητοποιήσει. Ίσως αυτός/η ο/η κάποιος/α να είναι και ο ίδιος μας ο

εαυτός…

Πώς καταλαβαίνει κανείς ότι ήρθε η κατάλληλη στιγμή να κάνει κάτι;

Ρώτησα αρκετούς/ες καταξιωμένους/ες και υπέροχους/ες συγγραφείς και μου έδωσαν τη

δική τους απάντηση. Η ανταπόκριση και η ευγένειά τους ήταν συγκινητική! Αυτή η μεγάλη αγκαλιά και προθυμία ξεπέρασε τις προσδοκίες μου και το μόνο που μένει να (ξανά) πω είναι ένα τεράστιο ευχαριστώ!!

Σημείωση: εξαιτίας αυτής της ζεστής ανταπόκρισης, οι απαντήσεις ήταν πάρα πολλές για να χωρέσουν σε ένα μόνο άρθρο, οπότε χωρίστηκαν και θα ανέβουν σε μέρη, με το τρίτο και τελευταίο να ακολουθεί! Η σειρά των απαντήσεων είναι τυχαία, ευχαριστώ θερμά τους/τις συγγραφείς!!

Πότε και πώς καταλαβαίνει κανείς, λοιπόν, ότι θέλει να γίνει συγγραφέας;

Αφροδίτη Σφακιανού

@afrodite_sfakianou_author

Από πολύ μικρή έγραφα. Μου άρεσε να πλάθω ιστορίες στο μυαλό μου και κάποιες από αυτές τις αποτύπωνα στο χαρτί. Μεγαλώνοντας και διαβάζοντας πολλά βιβλία, έφτασα σε ένα σημείο που ήξερα τι ήθελα να διαβάζω, τι μου άρεσε και τι δεν μου άρεσε. Κατείχα την αυτογνωσία. Η απόφαση να γράψω βιβλίο ήρθε πολύ μαγικά με τον πιο απλό τρόπο. Μου έκαναν δώρο ένα υπέροχο notebook και έναν ιδιαίτερο στυλό. Από την επόμενη μέρα άρχισα να σημειώνω αυτά που καιρό κρατούσα μόνο μέσα στο μυαλό μου. Γέμισε το notebook αμέσως. Η συγγραφή μόλις είχε μπει επίσημα στη ζωή μου!

~~

Νατάσα Γκουτζικίδου

@natasagoutzikidou

Για να είμαι ειλικρινής, δεν αποφάσισα εγώ να γίνω συγγραφέας. Με βρήκε η συγγραφή,

δεν τη βρήκα εγώ. Μικρή, δεν είχα στο μυαλό μου τίτλους ή επαγγελματικά σχέδια γύρω

από το βιβλίο. Ήμουν απλώς ένα κορίτσι που του άρεσε να χάνεται στη φαντασία του, να

πλάθει χαρακτήρες και να σκαρώνει ιστορίες στο μυαλό του. Η ανάγκη να αποτυπώσω

αυτά τα σενάρια στο χαρτί υπήρχε πάντα, αλλά έγινε πραγματικότητα επειδή βρέθηκε στον δρόμο μου ο σωστός άνθρωπος. Εμπιστεύτηκε τον κόσμο που είχα μέσα μου πριν ακόμα πιστέψω εγώ η ίδια στη δύναμή του κι έτσι το παιχνίδι της φαντασίας μετατράπηκε σε σκοπό ζωής.

~~

Αντώνης Ζερβός

@zervosvantonis

Ποτέ. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα. Όπως έχω ξαναπεί, είμαι απλά ένας

αναγνώστης που έτυχε καμιά φορά να περνάω από την άλλη πλευρά του βιβλίου. Το

πιστεύω, δεν είναι απλά κάτι που μ’ αρέσει να επαναλαμβάνω. Γενικά δεν τα πάω πολύ

καλά με τις ταμπέλες, είναι και αυτός ένας από τους λόγους που στις ιστορίες μου το καλό και το κακό, το άσπρο και το μαύρο δεν υπάρχουν μ’ έναν απόλυτο τρόπο. Θεωρώ πως απλά, κάποιες φορές έχουμε την ανάγκη να μοιραστούμε κάποιες ιδέες που μας

γεννιούνται. Να αφήσουμε κάποιους ήρωες μας να ζήσουν τις ζωές τους, τις επιλογές τους, και κατόπιν να μας τις διηγηθούν.

Η επαφή μου με το γράψιμο, για να γυρίσουμε στην ερώτηση σας, ξεκίνησε πριν από

περίπου 13-14 χρόνια. Ήταν κάτι που συνέβη εντελώς τυχαία, στα πλαίσια της ιδέας που

έπεσε σε μια παρέα πολύ καλών φίλων. Να πω την αλήθεια μου, δεν ήμουν και πολύ

πρόθυμος να συμμετάσχω, για την ακρίβεια έκανα ό,τι μπορούσα για να το αποφύγω.

Σημασία έχει ότι όταν τελείωσε το ‘’παιχνίδι’’ εγώ είχα πια κολλήσει. Εκεί μπήκε το πρώτο

μου στοίχημα, μπορώ να γράψω μια ιστορία από το μηδέν, μέχρι τέλους, όπως εγώ θα την

ήθελα σαν αναγνώστης; με όσα μ’ αρέσουν στα βιβλία και χωρίς όσα μισώ;

~~

Μαρία Δαμιανάκου

@maria_damianakou

Ήταν κάτι που το είχα από πάντα από τη μια πλευρά, αλλά από την άλλη η

συνειδητοποίηση της συγγραφής ήρθε εντελώς ξαφνικά κι απρόσμενα πολλά χρόνια

αργότερα.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι από μικρό παιδάκι έγραφα γιατί δεν μπορούσα να

εξωτερικεύσω τα συναισθήματά μου λόγω του ότι ήμουν εξαιρετικά κλειστός χαρακτήρας,

ευαίσθητος και ντροπαλός.

Κι έτσι, όλες μου τις σκέψεις, τους προβληματισμούς, τις φοβίες μου και τις ανησυχίες μου (όπως διακρίνετε, ιδιαίτερα τα αρνητικά συναισθήματα) τα εξέφραζα όλα μέσα από τις ιστορίες που έγραφα. Και αυτή η διαδικασία με ηρεμούσε. Έδινα ονόματα στα

συναισθήματα, τα έκανα ήρωες, έπλαθα φανταστικούς κόσμους, τους έδινα μορφή κι όταν ολοκλήρωνα τις ιστορίες, τις διάβαζα και τις άφηνα στην άκρη γιατί γεννιόντουσαν άλλες.

Ώσπου, ήρθε η στιγμή που σταμάτησα εντελώς να γράφω - ήταν η περίοδος του Λυκείου - γιατί άρχιζα να ανοίγομαι ως χαρακτήρας και δεν είχα την ανάγκη αυτής της έκφρασης.

Δυστυχώς, δεν κράτησα καμία από αυτές τις ιστορίες, διότι τότε δεν έκρινα ότι ήταν κάτι

σημαντικό, με αποτέλεσμα να πετάξω, εκείνη την εποχή, τα τετράδια όπου ήταν γραμμένες.

Πολλά χρόνια μετά, ένα αληθινό γεγονός που συνέβη σε έναν κοντινό άνθρωπο της

οικογένειάς μου, στάθηκε η αφορμή για να γράψω το πρώτο μου βιβλίο. Και πάλι όμως,

δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό η λέξη "συγγραφή" με την επαγγελματική της έννοια.

Έγραψα αυτό το μυθιστόρημα γιατί είχα μεγάλη ανάγκη να αποτυπώσω τα συναισθήματά μου γι' αυτό το γεγονός και μόλις το ολοκλήρωσα το κλείδωσα μέσα στο συρτάρι. Αυτό το μυθιστόρημα είναι ανέκδοτο. Δεν το έστειλα ποτέ σε εκδοτικό. Ίσως δεν ήταν ποτέ αυτός ο σκοπός ύπαρξής του.

Ποτέ δεν είχα την ιδέα ότι θα γίνω συγγραφέας. Ούτε από την παιδική μου ηλικία που έγραφα αυτές τις ιστορίες, ούτε με το πρώτο μυθιστόρημα που έγραψα πολύ αργότερα.

Ούτε καν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα ακολουθούσα αυτόν τον δρόμο. Ώσπου, έγινε εντελώς τυχαία, αρκετά χρόνια αργότερα, όταν για άλλη μία φορά, μια αληθινή ιστορία την οποία μου τη διηγήθηκε ένας συγγενής μου, με οδήγησε σε αυτό το μονοπάτι της συγγραφής.

Μου διηγήθηκε την αληθινή ιστορία ενός φίλου του και της οικογένειάς του, μου έδειξε

ακόμα και το εντυπωσιακό σπίτι τους το οποίο θύμιζε κάστρο και αμέσως σκέφτηκα ότι

αυτή η ιστορία θα μπορούσε να γίνει μυθιστόρημα.

Έτσι, την επόμενη μέρα, ως δια μαγείας, κάθισα στο γραφείο μου και ξεκίνησα να γράφω το μυθιστόρημά μου "Ίσκιος στον καθρέφτη". Τότε, για πρώτη φορά, μου μπήκε η ιδέα ότι ακολούθησα τον δρόμο της "επαγγελματικής" συγγραφής πλέον, διότι όσο έγραφα αυτό το βιβλίο σκεφτόμουν πως αυτή η ιστορία έπρεπε να διαβαστεί από όλους κι έτσι μόλις το ολοκλήρωσα το έστειλα κατευθείαν σε εκδοτικούς.

~~

Κατερίνα Τσαμπά

@writingcoach.gr

Κατάλαβα ότι θέλω να γίνω συγγραφέας όταν ήθελα να πω κάτι στον κόσμο. Έχω γράψει

δύο βιβλία, το ένα συνεργατικά με μία ψυχολόγο, που είναι δοκίμιο –είναι non-fiction– και τη συλλογή διηγημάτων που είναι πρόσφατη, που είναι δικό μου προσωπικό έργο. Όταν, λοιπόν, είχα να πω κάτι, είτε με το δοκίμιο, το κομμάτι της συγγραφής του οποίου ανέλαβα εγώ, είτε με τη συλλογή διηγημάτων, που ήθελα να μεταφέρω τις ιστορίες μου στον κόσμο για να περάσω κάποια μηνύματα, τότε αποφάσισα να κάνω αυτά τα βιβλία.

~~

Φωτεινή Ταχατάκη

@fotini_tachataki

Πιστεύω πως το μικρόβιο της συγγραφής υπόβοσκε μέσα μου από τα μικρά μου χρόνια, μα ηθελημένα δεν έκανε την εμφάνισή του... Αποφάσισε να μου χτυπήσει την πόρτα πριν από μια δεκαετία. Κι εγώ αυτή την πόρτα την άνοιξα διάπλατα και αποκαλύφθηκε ένας

υπέροχος κόσμος μπροστά μου!!

~~

Έλενα Πλάρκου

@elenaplarkou

Από πολύ μικρή διαβάζω. Θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου με ένα βιβλίο στο χέρι. Αγαπούσα

να χάνομαι στις σελίδες τους και με συνέπαιρνε ο τρόπος με τον οποίο ένα βιβλίο μπορεί να σε ταξιδέψει, να σε κάνει να νιώσεις, να σε μεταφέρει για λίγο σε έναν κόσμο διαφορετικό.

Κάπου γύρω στα δώδεκα – δεκατρία μου χρόνια ξεκίνησα να γράφω ποίηση και μικρές

ιστορίες. Μάλιστα, βρήκα ένα παλιό μου τετράδιο με ποιήματα, με ημερομηνίες από το

1995. Ήταν σαν να ξανασυναντούσα ένα κομμάτι του εαυτού μου που είχα ξεχάσει.

Θυμάμαι ότι κάπου εκεί, σε εκείνη την ηλικία, δήλωσα πως όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω

συγγραφέας.

Από τότε η γραφή ήταν πάντα μέσα στη ζωή μου. Για να εκφράζω όσα νιώθω, για να

ξεφεύγω από την πραγματικότητα, αλλά και για να μπορώ να καταλαβαίνω καλύτερα

εμένα. Υπήρχε πάντα μέσα μου η ίδια σκέψη: ότι θέλω να γράφω. Ότι το έχω ανάγκη. Και

κάποια στιγμή, να μπορέσω να πω πως είμαι συγγραφέας.

Δεν ξέρω αν αυτό ξεκίνησε από ανάγκη ή από όνειρο. Στη δική μου περίπτωση, νομίζω πως

ήταν και τα δύο.

~~

Ελλάδα Κράλλη

@ellada_kralli10

Από μικρή είχα την καλλιτεχνική τάση της γραφής. Θυμάμαι τον εαυτό μου με μικρά

σημειωματάρια γράφοντας στιχάκια. Η συγγραφή όμως βγήκε έντονα από το 2010 και το είχα σαν μακρινό όνειρο τότε ότι κάποτε θέλω να γίνω συγγραφέας και χαίρομαι που τα

κατάφερα.

~~

Βασίλης Λαχανιώτης

@basilhslaxaniotis

Αν και θυμάμαι τον εαυτό μου, μικρό παιδί ακόμα, με ένα στυλό στο χέρι, να γράφω πολύ

συχνά σε ένα τετράδιο με χοντρά καπάκια σκέψεις και φράσεις που ξεπηδούσαν από το

πουθενά στο μυαλό μου, η ιδέα (φαντασίωση;) να γίνω συγγραφέας νομίζω πως άρχισε να παίρνει μορφή και να γίνεται ολοένα πιο οικεία τη στιγμή που άρχισα να εργάζομαι στο

μεγαλύτερο βιβλιοπωλείο της πόλης μου και ήρθα σε καθημερινή επαφή με τον κόσμο του

βιβλίου.

Όταν ξεκίνησα να διαβάζω μανιωδώς, καταβροχθίζοντας με τα μάτια αμέτρητες λέξεις, φράσεις και κείμενα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι σε πολλά από τα βιβλία εκείνα έβλεπα αντανακλάσεις του εαυτού μου. Σκέψεις και φράσεις που κάλλιστα θα μπορούσα να είχα γράψει κι εγώ. Ίσως όχι με την ίδια μαεστρία με την οποία είχαν αποτυπωθεί στις σελίδες

τους, αλλά που, με πολλή μελέτη και εξάσκηση, θα μπορούσαν κάποια στιγμή να φτάσουν κοντά σε εκείνες.

~~

Λαμπρινή Αλεξάνδρα Κωνσταντινίδου

@lamprini.k_author

Από μικρή διάβαζα μεγάλα μυθιστορήματα και σκαρφιζόμουν τις δικές μου ιστορίες τις

οποίες κατασκεύαζα σε μορφή μικρού βιβλίου. Όταν πήγαινα στην 5η δημοτικού ξεκίνησα

να γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα (η παιδική μορφή του "Όσα ένιωσα δεν είπα")

Βέβαια στα 20 μου αυτό διαμορφώθηκε από μία ενήλικη οπτική γωνιά και πρόσθεσα πολλά

επιπλέον στοιχεία. Νομίζω ότι η αγάπη μου για την συγγραφή υπήρχε από πάντα μέσα μου.

Είναι ο τρόπος έκφρασης μου, να ζωντανεύω τους δικούς μου ήρωες και συναισθήματα

μέσα από τις λέξεις.

~~

Έλλη Μαζωνάκη

@ellimazonaki

Νομίζω πως υπάρχουν πράγματα στη ζωή μας που είναι μονόδρομος. Απλώς είναι να

συμβούν. Έγραφα από τότε που με θυμάμαι. Διάβαζα και έγραφα. Τα βιβλιοπωλεία ήταν

πάντα το πιο αγαπημένο μου μέρος. Όποτε αν κάνω έναν απολογισμό της διαδρομής

αυτής, δεν μπορώ να πω ότι το επέλεξα. Ίσως στην πραγματικότητα τελικά η συγγραφή να

είναι εκείνη που επέλεξε εμένα.

~~

Νίκος Αρώνης

@nick_aronis_official

Μεγάλωσα από νήπιο μέσα στα βιβλία! Στο σπίτι μου είχα άφθονα παιδικά βιβλία και με τη

μητέρα μου διαβάζαμε με τις ώρες. Φαντάζομαι πως έτσι καλλιεργήθηκε και η φαντασία μου, μαζί με το πάθος μου για τα βιβλία, και τελικά άρχισα να πλάθω τις δικές μου ιστορίες.

Δεν το ονειρευόμουν καν πως θα είχα ποτέ την τιμή να εκδοθούν τα βιβλία μου και να

μπορώ να αποκαλώ τον εαυτό μου συγγραφέα. Γι’ αυτό ξεκίνησα να κάνω αυτό που αγαπώ με τον πιο παιδικό και ερασιτεχνικό τρόπο.

Το ξέρω πως είναι λίγο κλισέ να λέμε ότι από μικρό παιδί γράφαμε ιστορίες, αλλά δεν

παύει να είναι αλήθεια. Τόσο στο σχολείο όσο και στο φροντιστήριο Αγγλικών έγραφα

εκθέσεις που οι δασκάλες μου συχνά διάβαζαν ως πρότυπο. Έτσι, κάποια στιγμή, όταν ήμουν 10, πήρα την απόφαση να φτιάξω τα δικά μου μικρά «βιβλία» των 5-8 σελίδων, για τα οποία μάλιστα ζωγράφισα και τα εξώφυλλα. (Κάποια στιγμή ίσως τα ανεβάσω σε post στο Instagram για να κριντζάρουμε όλοι μαζί.) Η θεματολογία μου ήταν κυρίως

περιπέτειες και ιστορίες τρόμου.

Κάθε φορά που ολοκλήρωνα ένα, το έπαιρνα στο σχολείο και το έδειχνα στους φίλους μου.

Το ατού μου, βέβαια, ήταν και οι προφορικές ιστορίες. Καθόμασταν με τους φίλους μου και

έφτιαχνα περιπέτειες ή ολόκληρο φανταστικό lore για το χωριό μας, για κάποιους

καταραμένους κατοίκους και άλλα τέτοια παραμύθια.

Στην εφηβεία συνέχισα κυρίως με κόμικς. Ήθελα να φτιάξω το δικό μου σύμπαν, όπως η

Marvel Comics. Αισίως είχα φτάσει στους 60+ ήρωες και κακούς, με πλήρη origin stories, ιστορίες για τα πρώτα 6-7 χρόνια από την κυκλοφορία τους, αλλά και μεγάλα events. Ναι, είχα ξεφύγει λίγο και δεν είχα όρεξη να διαβάσω για τις πανελλαδικές.