Πότε και πώς καταλαβαίνει κανείς ότι θέλει να γίνει συγγραφέας; Μέρος 2 ο

Συγγραφέας άρθρου: @houseofbooksbychristina

Πώς παίρνουμε την απόφαση να ακολουθήσουμε αυτό που αγαπάμε; Την παίρνουμε

ελαφρά τη καρδία, είναι κάτι που μας βαραίνει ή προσπαθούμε να «ζυγίσουμε» τα υπέρ

και τα κατά; Δίνουμε πολύ χρόνο ή «τραβάμε απότομα το τσιρότο»; Αναγνωρίζουμε ότι κάτι

είναι για εμάς ή αποπροσανατολιζόμαστε για διάφορους λόγους, νομίζοντας ότι θα

«ξεφύγουμε» από αυτό που μας «κυνηγά»;

Μήπως, από την άλλη, δεν καταλαβαίνουμε ότι πήραμε μια απόφαση πριν δούμε τα

αποτελέσματα αυτής στη ζωή μας; Μήπως δεν συνειδητοποιούμε ότι τα βήματα και οι

επιλογές που κάναμε άλλαξαν κάποια δεδομένα τόσο πολύ, που η ζωή μας πήρε άλλη

ρότα;

Πόσο μαγικό είναι αυτό, όμως… Να αφηνόμαστε στο ποτάμι της ζωής και να πηγαίνουμε

προς την κατεύθυνση που φτιάχτηκε ή φτιάξαμε για εμάς, ακόμα και αν δεν ξέρουμε ότι το

κάνουμε.

Πώς καταλαβαίνει, όμως, κανείς ότι ήρθε η ώρα να ακολουθήσει την καρδιά του/της;

Ρώτησα αρκετούς/ες καταξιωμένους/ες και υπέροχους/ες συγγραφείς και μου έδωσαν τη

δική τους απάντηση. Η ανταπόκριση και η ευγένειά τους ήταν συγκινητική! Αυτή η μεγάλη

αγκαλιά και προθυμία ξεπέρασε τις προσδοκίες μου και το μόνο που μένει να (ξανά) πω

είναι ένα τεράστιο ευχαριστώ!!

Σημείωση: εξαιτίας αυτής της ζεστής ανταπόκρισης, οι απαντήσεις ήταν πάρα πολλές για να

χωρέσουν σε ένα μόνο άρθρο, οπότε χωρίστηκαν και θα ανέβουν σε μέρη, με το δεύτερο

να ακολουθεί! Η σειρά των απαντήσεων είναι τυχαία, ευχαριστώ θερμά τους/τις

συγγραφείς!!

Πότε και πώς καταλαβαίνει κανείς, λοιπόν, ότι θέλει να γίνει συγγραφέας;

Ελένη Ισπόγλου

@eleni.ispoglou

Δεν ήταν μια στιγμή που αποφάσισα να γίνω συγγραφέας. Ήταν μια εσωτερική ανάγκη

έκφρασης που με βρήκε το 2018. Είχα μέσα μου λόγια που ζητούσαν διέξοδο. Θυμάμαι τον

φόβο να τα μοιραστώ, αλλά και την απελευθέρωση που ένιωσα όταν το έκανα. Εκεί κατάλαβα ότι η γραφή δεν ήταν χόμπι για μένα, αλλά ο τρόπος να επεξεργάζομαι τη ζωή

μου και να συνδέομαι με άλλους ανθρώπους - αναγνώστες.

~~

Ελένη Μανταδάκη

@elenimantadaki

Θυμάμαι πότε αποφάσισα πως θέλω να γράψω ένα βιβλίο. Δεν ξέρω, όμως, αν πίστευα τότε ότι κάποια μέρα θα κατάφερνα να δω το έργο μου να εκδίδεται.

Ήταν πριν από έντεκα χρόνια, όταν άνοιξα ένα αρχείο Word και ξεκίνησα να γράφω τη

νουβέλα μου, τη “Γραμμή Άμυνας”, που σήμερα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Συρτάρι.

Τότε, το μόνο που ήξερα ήταν ότι ήθελα να γράψω αυτή την ιστορία. Όλα τα υπόλοιπα

ήρθαν πολύ αργότερα.

Αυτήν την περίοδο κρατάω στα χέρια μου το νέο μου βιβλίο, “Δώσε μου το χέρι σου”, και

νομίζω πως εκείνη η εκδοχή του εαυτού μου δύσκολα θα μπορούσε να το φανταστεί.

~~

Σοφία Πιταροκοίλη

@sofia_pitarokoili_author

Νομίζω πως η συγγραφή υπήρχε μέσα μου πολύ πριν καταλάβω τι ακριβώς σημαίνει να

είσαι συγγραφέας. Από πολύ μικρή έφτιαχνα ιστορίες στο μυαλό μου, δημιουργούσα

χαρακτήρες, φανταζόμουν διαλόγους και ολόκληρες σκηνές, σαν να παρακολουθούσα τις δικές μου μικρές ταινίες.

Την πρώτη μου ιστορία τη θυμάμαι ακόμη. Την έγραψα στη Δευτέρα Δημοτικού και ήταν

ένα παραμύθι. Φυσικά, τότε δεν σκεφτόμουν ότι κάποια μέρα θα έγραφα ένα βιβλίο‧

απλώς ήταν κάτι που μου έβγαινε αυθόρμητα και με έκανε χαρούμενη.

Μεγαλώνοντας, όμως, οι ιστορίες δεν σταμάτησαν να έρχονται. Συνέχισα να δημιουργώ χαρακτήρες και κόσμους στο μυαλό μου, μέχρι που κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν ήθελα πια να μένουν μόνο εκεί. Ήθελα να τις γράψω, να τους δώσω ζωή και, ίσως, να τις μοιραστώ και με άλλους. Νομίζω πως τότε κατάλαβα πραγματικά ότι ήθελα να γίνω συγγραφέας.

~~

Κέλλυ Λαμπρίδου

@kelly_labridou_

Ανέκαθεν είχα το «μικρόβιο» της συγγραφής, μέσα μου. Πάντα ένιωθα πως αποτελούσε

έναν τρόπο έκφρασης για εμένα. Το 2016 ήταν όταν πήρα την απόφαση να ξεκινήσω να

γράφω ερασιτεχνικά στο Wattpad, σαν ένα είδος πειραματισμού ουσιαστικά. Κάπως έτσι η συγγραφή, ήταν που ξεκίνησε να έχει ενεργό μέρος στην ζωή μου.

~~

Βαγγέλης Μαργιωρής

@vaggelis_margioris_

Δεν το κατάλαβα, ούτε και νομίζω πως ήταν ή έγινε ποτέ αυτοσκοπός. Ξεκίνησα να γράφω

τις ιστορίες που κυκλοφορούσαν στο κεφάλι μου και άπλα το ένα έφερε το άλλο. Απ’ την

πρώτη φορά που βρέθηκα απέναντι σε μια λευκή σελίδα, μέχρι να πάρω απόφαση να

στείλω ένα ολοκληρωμένο κείμενο σε εκδότη, πέρασαν περίπου 7 χρόνια.

~~

Κατερίνα Μυρωνίδου

@_katerinamyron

Πιστεύω πως δεν μπορώ να δώσω την απάντηση πότε και πώς κατάλαβα ότι θέλω να γίνω συγγραφέας..

Γράφω από μικρή ηλικία.

Ποίηση και διηγήματα.

Αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ α, θα γίνω συγγραφέας.

Το πρώτο βιβλίο μου είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και περισσότερο ήταν για μένα ως θεραπεία από τα προσωπικά τραύματα και κατόπιν παρότρυνσης από τα παιδιά μου.

~~

Δηµήτρης Αφεντούλης

@marsias

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν θέλησα να γίνω συγγραφέας. Δεν ήταν κάτι που με έκαιγε

μέσα μου ούτε κάτι που επιθυμούσα‧ το αντίθετο, μάλιστα. Έπειτα από δεκατέσσερα

χρόνια κατά τα οποία έγραφα ποίηση και στίχους, αποφάσισα, στα είκοσι οκτώ μου, να

παρακολουθήσω ένα εργαστήριο δημιουργικής γραφής με τον συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη

— με την ελπίδα ότι θα με βοηθούσε να σταματήσω να γράφω.

Παρά τις αντίθετες παροτρύνσεις του Αλέξη, κατάφερα πράγματι να σταματήσω,

τουλάχιστον για δώδεκα χρόνια, και αφοσιώθηκα στην επαγγελματική μου πορεία. Όταν, όμως, σου δίνεται ένα χάρισμα κι εσύ επιλέγεις να το απορρίψεις, η ενέργειά του δεν χάνεται. Κάποια στιγμή επιστρέφει και σε επαναφέρει στον δρόμο που, ίσως, όφειλες

εξαρχής να περπατήσεις.

~~

Χρήστος Σκοπίδης

@skopidisx

Δεν νομίζω πως υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που είπα «θέλω να γίνω συγγραφέας». Οι ιστορίες και ιδιαίτερα το fantasy ήταν πάντα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Κάποια στιγμή, όμως, δεν μου έφτανε πια μόνο να διαβάζω τις ιστορίες των άλλων. Ήθελα να φτιάξω κι εγώ έναν δικό μου κόσμο, με δικούς μου χαρακτήρες, και να δω πού θα με οδηγήσει όλο αυτό. Στην αρχή ξεκίνησε περισσότερο σαν δοκιμή. Στην πορεία όμως κατάλαβα ότι το γράψιμο είχε γίνει κάτι που πραγματικά αγαπούσα και δεν ήθελα να σταματήσω.

~~

Νατάσα Ιντζόγλου

@natasa_intz

Δε νομίζω ότι υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που είπα στον εαυτό μου «τώρα θα γίνω συγγραφέας». Από το νηπιαγωγείο, τα παιδιά μαζεύονταν γύρω μου για να με ακούσουν να διηγούμαι ιστορίες από τα παραμύθια που άκουγα στο κασετόφωνο, με… μπόλικη δική μου σάλτσα! Τις "δραματοποιούσα" μετά με κούκλες, Playmobil και κουκλοθέατρο στον

μικρότερο αδερφό μου και στα ξαδέρφια μου.

Στο δημοτικό, οι συμμαθητές μου διάβαζαν πάντα τις τρελές μου εκθέσεις, που μπορούσαν να ξεκινήσουν με ένα θέμα όπως «τι μπορεί να περιέχει μια παρατημένη βαλίτσα;» και να καταλήξουν σε ένα ολόκληρο μυθιστόρημα αντίστασης στα χρόνια της Κατοχής!

Η γραφή ήταν πάντα κάπου εκεί.

Μετά την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου, η σχέση μας… επισημοποιήθηκε! Πλέον δεν

είναι μόνο ένα καταφύγιο ή ένας τρόπος να εκτονώνομαι‧ είναι ένας τρόπος να επικοινωνώ με ανθρώπους που δε γνωρίζω και να τους ταξιδεύω για λίγο στον δικό μου κόσμο, παίζοντας μαζί τους παιχνίδια μυστηρίου. Και νομίζω ότι αυτό είναι τελικά που με γοητεύει περισσότερο στη συγγραφή: ότι γράφω μόνη μου μια ιστορία, αλλά όταν φτάσει στον αναγνώστη, αρχίζουμε να την «βιώνουμε» μαζί.

~~

Ρένα Ζώη

@rena_zoi

Θα πω το -μάλλον- τετριμμένο, ότι το καταλάβαινα και το ήξερα από πάντα. Με το πέρασμα των χρόνων όμως, αυτό το όνειρο έμεινε στο συρτάρι, μέχρι που ένας συνδυασμός συγκυριών το ξανάφερε στο προσκήνιο.