Πότε και πώς καταλαβαίνει κανείς ότι θέλει να γίνει συγγραφέας; Μέρος 1ο

Τι είναι αυτό που μας ωθεί να κάνουμε πράγματα στη ζωή μας; Να ακολουθούμε ένα μονοπάτι αντί για κάποιο άλλο; Να ξέρουμε τι θέλουμε και να πράττουμε με στόχο αυτό; Ή να μην ξέρουμε και ξαφνικά όλες οι επιλογές στο παρελθόν να μας οδηγούν σε ένα μέλλον που τόσο αγαπάμε;

Άλλοι θα πουν ότι είναι γραφτό να γίνει, ότι η μοίρα μάς οδηγεί στους σωστούς δρόμους, χωρίς καν εμείς να το καταλαβαίνουμε. Άλλοι θα πουν ότι η καρδιά διατάζει και το μυαλό υπακούει. Άλλοι πάλι δεν ψάχνουν να βρουν το «πώς» και το «γιατί», απλώς ακολουθούν το τραγούδι που παίζει στην ψυχή τους και όλα τα υπόλοιπα γίνονται ιστορία.

Εδώ και πολλά χρόνια είχα την απορία: πότε καταλαβαίνει κανείς ότι κάτι είναι για εκείνον;

Ρώτησα αρκετούς/ες καταξιωμένους/ες και υπέροχους/ες συγγραφείς και μου έδωσαν τη δική τους απάντηση. Η ανταπόκριση και η ευγένειά τους ήταν συγκινητική! Αυτή η μεγάλη αγκαλιά και προθυμία ξεπέρασε τις προσδοκίες μου και το μόνο που μένει να (ξανά) πω είναι ένα τεράστιο ευχαριστώ!!

Σημείωση: εξαιτίας αυτής της ζεστής ανταπόκρισης, οι απαντήσεις ήταν πάρα πολλές για να χωρέσουν σε ένα μόνο άρθρο, οπότε χωρίστηκαν και θα ανέβουν σε μέρη, με το πρώτο να ακολουθεί! Η σειρά των απαντήσεων είναι τυχαία, ευχαριστώ θερμά τους/τις συγγραφείς!!

Πότε και πώς καταλαβαίνει κανείς, λοιπόν, ότι θέλει να γίνει συγγραφέας;

Αλεξάνδρα Τσότσου

@alessandrat_03

Η αλήθεια είναι ότι προϋπήρχε μέσα μου αυτή η καλλιτεχνική έκφραση από το δημοτικό. Σε κάποιες εκθέσεις μου, που βρήκα σε πλαστικοποιημένη μορφή σε μια μετακόμιση -το είχαν φροντίσει οι γονείς μου- κατάλαβα ότι δεν ήταν τωρινή εκδήλωση, αλλά κάτι θαμμένο μέσα μου. Την περίοδο που βίωνα το διαζύγιο μου, έγραψα το πρώτο μου βιβλίο -βιωματικό- το 'Μάλλον δε θα έπρεπε ’, το άφησα στο συρτάρι. Λίγα χρόνια αργότερα, η κατάσταση μου χειροτέρεψε, είχα κατάθλιψη και τότε αναρωτήθηκα ποια όνειρα έχω αφήσει στην άκρη για άλλες, λανθασμένες προτεραιότητες. Η απάντηση, ήταν η έκδοση του Μάλλον δεν θα έπρεπε.

~~

Έλενα Αντωνίου

@authorelenantoniou

Το όνειρο της συγγραφής το έχω από την παιδική ηλικία. Πρώτη φορά είπα ότι θα γίνω συγγραφέας στα 10 μου. Διάβαζα τα βιβλία του Ιούλιου Βερν και γέμιζα εικόνες και έμπνευση. Στα 12, έπεσαν στα χέρια μου κάποια Άρλεκιν, που έφερναν σπίτι οι μεγαλύτερες θείες μου. Τότε είπα ότι, τελικά, όταν μεγαλώσω θα γίνω συγγραφέας, και θα γράφω ιστορίες αγάπης. Συνηθίζω να λέω ότι η αισθηματική λογοτεχνία με διάλεξε και τη διάλεξα. Ήταν το… πεπρωμένο μου.

~~

Νεκταρία Μαρκάκη

@nekwritesbooks

Ήταν ξαφνικό για μένα, ήμουν στην εφηβεία και διάβαζα ένα βιβλίο όταν σηκώθηκα σχεδόν μηχανικά, πήγα κι αγόρασα ένα μπλε τετράδιο κι ένα στυλό, κι άρχισα να γράφω την πρώτη μου ιστορία. Ήταν η ανάγκη μου για επικοινωνία και για να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου που με οδήγησαν σε αυτό το μονοπάτι αλλά την απόφαση την πήρα το 2015 όταν ρίσκαρα και εκδόθηκε το πρώτο μου μυθιστόρημα.

~~

Ελευθερία Καλογνωμά

@eleftheria_kalognoma_author

Δεν ξύπνησα μια μέρα και είπα: «θα γίνω συγγραφέας», όπως δηλαδή αποφασίζουμε ως νέοι τι επάγγελμα θα κάνουμε. Πάντα έλεγα στον εαυτό μου, μεγαλώνοντας και διαβάζοντας αδιάκοπα, ότι κάποια στιγμή θα έγραφα. Δεν ήξερα τι ακριβώς, αλλά θα ήταν σίγουρα σε μυθιστορηματική μορφή. Ώσπου ήρθε αυτή η μέρα, ή μάλλον νύχτα, και όλα πήραν τον δρόμο τους, η πρώτη ιστορία που γεννήθηκε στο μυαλό μου γράφτηκε στον υπολογιστή και ανέβηκε, περισσότερο ως πείραμα, σε μεγάλη, παγκόσμια, διαδικτυακή πλατφόρμα.

~~

Ηώ Αυγέρη

@ioavgeri_author

Δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που είπα ότι στόχος μου είναι να γίνω συγγραφέας. Η γραφή ξεκίνησε αβίαστα, ως μια προσωπική ανάγκη και μια βαθιά εσωτερική ευχαρίστηση. Κατάλαβα ότι αυτός ο δρόμος με είχε επιλέξει, τη στιγμή που συνειδητοποίησα πως οι ιστορίες που έγραφα για εμένα άρχισαν να βρίσκουν συνοδοιπόρους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η ανάγκη μου να εκφράζω συναισθήματα και προβληματισμούς μέσα στις ιστορίες να ξεπεράσει τη φύλαξή τους στο συρτάρι.

~~

Μαρία Φεγγάρη

@mariafegari

Ανέκαθεν. Ίσως, θεωρηθεί κλισέ αυτό που θα πω αλλά αντικατοπτρίζει την αλήθεια.

Από μικρή με θυμάμαι με ένα βιβλίο στο χέρι. Δεν είχε σημασία σε ποια κατηγορία βιβλίου ανήκε, διάβαζα τα πάντα.

Οι απολαυστικές πλοκές των μυστηρίων που ξετυλίγονταν μέσα από τις σελίδες των αναγνωσμάτων, με ταξίδευαν προκαλώντας με να υφάνω λεκτικούς ιστούς βασισμένους σε κάτι μυστηριώδες και μεταφυσικό, στην περιπέτεια, στον έρωτα και σε φιλοσοφικούς στοχασμούς, που αγγίζουν κοινωνικά θέματα.

~~

Κώστας Κρομμύδας

@krommydaskostas

Γράφω από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Ακόμη και στο δημοτικό έγραφα μικρά ποιηματάκια και ιστοριούλες. Αργότερα αυτό εξελίχθηκε και ειδικά κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στη δραματική σχολή του εθνικού θεάτρου έγραψα τα πρώτα μου μονόπρακτα και τις πρώτες μου μεγαλύτερες ιστορίες. Όταν έκανα όμως την μεγάλη στροφή στην καριέρα μου και αποφάσισα να σταματήσω την υποκριτική η συγγραφή ήρθε στο προσκήνιο χωρίς να το καταλάβω και επικράτησε με έναν τρόπο που ακόμη και εγώ ίδιος δεν έχω ερμηνεύσει. Από τότε ζω και αναπνέω για τη συγγραφή.

~~

Καλλιόπη Βελόνια

@calliope_velonia

Από μικρή έγραφα. Ξεκίνησα με ημερολόγιο, όπως τα περισσότερα κορίτσια της εποχής μου και συνέχισα με στιχάκια κ μικρές ιστορίες. Η ανάγκη ωστόσο να βγάλω στο χαρτί μια ολόκληρη ιστορία, ήρθε γύρω στα τριάντα όταν ξύπνησα ένα φθινοπωρινό πρωινό με την ανάγκη να καταγράψω το όνειρο που είχα δει στην προηγούμενη νύχτα....έτσι γράφτηκε το πρώτο μου βιβλίο, το Μυστικό της Προφητείας.

~~

Βαγγέλης Μανουβέλος

@manouvelosvangelis

Δεν είμαι σίγουρος ότι υπήρξε συγκεκριμένη στιγμή που είπα «θέλω να γίνω συγγραφέας». Νομίζω ότι προηγήθηκε η ανάγκη να γράφω και πολύ αργότερα ήρθε η σκέψη ότι αυτό που γράφω μπορεί να αφορά και κάποιον άλλο εκτός από εμένα. Πάντα με ενδιέφεραν οι ιστορίες, αλλά περισσότερο με ενδιέφεραν οι άνθρωποι μέσα σε αυτές, οι αντιφάσεις τους, αυτά που λένε και κυρίως αυτά που δεν λένε, οι επιλογές που κάνουν ενώ γνωρίζουν ότι μπορεί να πληγωθούν ή να πληγώσουν τους ανθρώπους γύρω τους.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η γραφή ήταν ο δικός μου τρόπος να πλησιάσω όλα αυτά που στην πραγματική ζωή δεν έχουν εύκολες απαντήσεις. Επομένως δεν ξέρω αν αποφάσισα ποτέ συνειδητά να «γίνω συγγραφέας». Ξέρω όμως ότι κάποια στιγμή δεν μου αρκούσε πια να σκέφτομαι τις ιστορίες, ήθελα να τις γράφω. Και μάλλον κάπου εκεί ξεκίνησαν όλα.

~~

Νόνικα Κωνσταντουδάκη

@nonika.kon

writtenbynonika.gr

Η συγγραφή υπήρχε στο μυαλό μου από τα πολύ νεανικά μου χρόνια, ίσως και από τα παιδικά, αλλά πάντα σαν όνειρο. Δεν το έκανα ποτέ χειροπιαστό. Κυρίως επειδή εργαζόμουν πολύ, μετά έκανα οικογένεια και ο χρόνος ήταν περιορισμένος. Ποτέ όμως δεν σταμάτησα να το σκέφτομαι. Τελικά το αποφάσισα πριν από δύο χρόνια και νομίζω ότι ήταν η σωστή στιγμή. Όσο έγραφα το πρώτο μου μυθιστόρημα, "Νερό που σωπαίνει" μου έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρο ότι είναι αυτό που θέλω.

~~

Ευθυμία Καλαϊτζίδου

@efthimia_kalaitzidou

Η πρώτη φορά που είπα ότι ήθελα να γίνω συγγραφέας ήταν όταν ήμουν μαθήτρια δημοτικού. Ένιωθα μια ιδιαίτερη ηρεμία και ευχαρίστηση όταν οι εκθέσεις του σχολείου μας ζητούσαν να αναπτύξουμε θέματα που είχαν να κάνουν με τη φύση και τον άνθρωπο.

~~

Μαρία Τσαβαλά

@maria_tsavala

Ήταν πριν από περίπου 11 χρόνια, όταν έψαχνα να διαβάσω μια συγκεκριμένη θεματολογία, την οποία όμως δεν κατάφερα να βρω. Ύστερα από πολλή σκέψη, παρασυρμένη από την αναγνωστική μου μανία, είπα στον εαυτό μου: «Εγώ θα το γράψω αυτό το βιβλίο!» Και κάπως έτσι, με αυτή τη σκέψη, ξεκίνησε το μαγικό ταξίδι της συγγραφής…

~~

Βίκυ Μωραγιάννη

@vicky_moragianni

Το 2016 κυκλοφόρησε μέσω της iWrite η πρώτη συλλογή με δικές μου ιστορίες που άνοιξε τον δρόμο για όσα ακολούθησαν. Το αίσθημα του να βλέπεις το βιβλίο σου στα ράφια των βιβλιοπωλείων είναι ασύγκριτο!