Νατάσα Ιντζόγλου: Μέσα από την συγγραφή έμαθα να παρατηρώ καλύτερα τους ανθρώπους.

Βιογραφικό:

Η Νατάσα Ιντζόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Οργάνωση & Διοίκηση Επιχειρήσεων, συνεχίζοντας με διπλό μεταπτυχιακό στο Διεθνές Μάνατζμεντ με υποτροφία στην Ολλανδία και στην Ισπανία. Με ιδιαίτερη αγάπη για τη λογοτεχνία από παιδί, κέρδισε τρεις σχολικούς διαγωνισμούς καλύτερου διηγήματος. Συμμετείχε στη συγγραφή των συλλογικών βιβλίων μυστηρίου Συνταγές για δολοφόνους (2022), Η επίσκεψη (2021), καθώς και του σεναρίου του θεατρικού έργου Τα σύνδρομα (2022). Παρακολούθησε Εγκληματολογία, Ανακριτική και Δημιουργική Γραφή για τέσσερα χρόνια στη σχολή Tabula Rasa. Είναι διευθύντρια διεθνών ομάδων πωλήσεων στην Amazon και προηγουμένως στη Google. Παράλληλα, ασχολείται ερασιτεχνικά με την υποκριτική και συμμετέχει εθελοντικά σε προγράμματα για την ενδυνάμωση των γυναικών, την υποστήριξη των παιδιών και των ηλικιωμένων. Έπειτα από οκτώ χρόνια σε διάφορες πόλεις του εξωτερικού, ζει μόνιμα στην Αθήνα.

Καλώς ήρθες στα Λογοτεχνικά Ταξίδια. Συστήσου στους αναγνώστες μας, ποια είναι η Νατάσα Ιντζόγλου;

Καλώς σας βρήκα και σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία! Η Νατάσα Ιντζόγλου είναι ένας άνθρωπος που αγαπά τις ιστορίες είτε τις συναντά στα βιβλία είτε στους ανθρώπους γύρω της. Επαγγελματικά εργάζομαι στον χώρο της τεχνολογίας, ως διευθύντρια πωλήσεων σε πολυεθνικές εταιρείες όπως η Amazon (σήμερα) και η Google (πριν), αλλά η λογοτεχνία ήταν πάντα ένα σταθερό κομμάτι της ζωής μου. Μεγάλωσα διαβάζοντας ασταμάτητα και γράφοντας από παιδί. Σήμερα έχω την τύχη να συνδυάζω την αγάπη μου για τις ιστορίες με τη συγγραφή αστυνομικών μυθιστορημάτων.

.Η συγγραφή πώς μπήκε στη ζωή σου και τι είναι αυτό που σου έχει διδάξει ως τώρα;

Η συγγραφή μπήκε στη ζωή μου πολύ πριν σκεφτώ να εκδώσω βιβλίο. Ήταν πάντα ένας τρόπος σκέψης και ένα προσωπικό καταφύγιο. Μέσα από τη γραφή έμαθα να παρατηρώ καλύτερα τους ανθρώπους, να ακούω περισσότερο και να αποδέχομαι ότι οι περισσότερες αλήθειες δεν είναι ποτέ απόλυτες. Μέχρι τώρα, αυτό το ταξίδι μού έχει διδάξει κυρίως υπομονή και επιμονή, καθώς η δημιουργία ενός βιβλίου απαιτεί πειθαρχία, αλλά ταυτόχρονα μου έμαθε να ακούω τους ήρωές μου και να τους αφήνω μερικές φορές να με οδηγούν εκείνοι, αντί να τους επιβάλλω εγώ την πορεία τους.

Το πρώτο σου βιβλίο με τίτλο Φόνος στην ταράτσα κυκλοφόρησε το 2025 από τις εκδόσεις Μίνωας. Πες μας πώς ένιωσες που σε εμπιστεύτηκε ένας τόσο μεγάλος εκδοτικός.

Ήταν μεγάλη τιμή αλλά και ευθύνη. Δεν γνώριζα κανέναν στον εκδοτικό οίκο και δεν είχα προηγούμενη συνεργασία μαζί τους, οπότε το γεγονός ότι πίστεψαν στο έργο μου είχε ιδιαίτερη σημασία για μένα. Η εμπιστοσύνη τους ήταν το πιο όμορφο εισιτήριο για να ξεκινήσω αυτό το ταξίδι και τους ευχαριστώ που πίστεψαν στην ιστορία μου από την πρώτη στιγμή.

Ήταν πάντα σκοπός σου να γράψεις ένα whodunnit βιβλίο επηρεασμένο από τα κλασικά της Άγκαθα Κρίστι;

Ναι. Ως μεγάλη θαυμάστρια της Άγκαθα Κρίστι πάντα αγαπούσα το δίκαιο παιχνίδι με τον αναγνώστη. Ήθελα όμως να φέρω αυτή τη δομή στο σήμερα, δίνοντας πολύ μεγαλύτερη έμφαση στην ψυχολογική εμβάθυνση των χαρακτήρων και στις μεταξύ τους σχέσεις, ξεφεύγοντας από το κλασικό, σκοτεινό νουάρ και εστιάζοντας στο πώς ένα έγκλημα κλονίζει έναν συγκεκριμένο μικρόκοσμο.

Πώς εμπνεύστηκες την ιδέα για τον Φόνο στην ταράτσα;

Η πρώτη σπίθα γεννήθηκε όταν ζούσα στο Δουβλίνο. Έμενα σε ένα παλιό βικτοριανό σπίτι γεμάτο ατμόσφαιρα που έμοιαζε σχεδόν να ζητά να γίνει σκηνικό μυστηρίου. Αποκεί ξεκίνησε η επιθυμία να γράψω ένα καθαρόαιμο αστυνομικό μυθιστόρημα. Η ταράτσα, όμως, μυρίζει Ελλάδα! Μια ταράτσα αποτελεί ένα πολύ ιδιαίτερο σκηνικό, καθώς είναι ένας χώρος ανοιχτός αλλά ταυτόχρονα απομονωμένος, ένα σημείο συνάντησης όπου οι άνθρωποι χαλαρώνουν, αφήνουν τις άμυνές τους και εκτίθενται, κάτι που την καθιστά το ιδανικό «κλειστό δωμάτιο» για να εξελιχθεί ένα whodunnit μυστήριο.

Υπήρξε κάποιος από τους χαρακτήρες που σε δυσκόλεψε λίγο παραπάνω και πώς τον αντιμετώπισες;

Συνήθως με δυσκολεύουν περισσότερο οι χαρακτήρες που βρίσκονται ηθικά πιο μακριά από εμένα. Δεν ήθελα να τους κρίνω ούτε να τους παρουσιάσω μονοδιάστατα. Προσπάθησα να καταλάβω τους φόβους, τις πληγές και τις ανάγκες τους. Πιστεύω ότι ακόμα και οι πιο σκοτεινές πράξεις ξεκινούν από πολύ ανθρώπινα συναισθήματα.

Έχεις δημιουργήσει εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες. Πόσο αγχωτικό, κουραστικό και ψυχοφθόρο ήταν αυτό για σένα;

Ήταν απαιτητικό, αλλά ταυτόχρονα από τα πιο δημιουργικά κομμάτια της διαδικασίας. Πέρασα χρόνια μελετώντας εγκληματολογία, ανακριτική, ιατροδικαστική, δημιουργική γραφή και υποκριτική. Η υποκριτική ειδικά με βοήθησε να μπω πραγματικά στα παπούτσια των χαρακτήρων μου. Δεν ήθελα να τους περιγράφω απέξω· ήθελα να τους καταλαβαίνω από μέσα.

Πόση έρευνα έκανες για το πώς λύνεται μια τέτοια υπόθεση διαδικαστικά;

Πάρα πολλή. Παρακολούθησα επί τέσσερα χρόνια μαθήματα Εγκληματολογίας, Ανακριτικής και Ιατροδικαστικής στη σχολή Tabula Rasa. Ήθελα οι διαδικασίες να είναι όσο το δυνατόν πιο σύγχρονες και ρεαλιστικές. Το αστυνομικό μυθιστόρημα, ακόμα και στην πιο character-driven εκδοχή του, απαιτεί απόλυτη ακρίβεια στα διαδικαστικά και νομικά ζητήματα για να μη χαθεί η αξιοπιστία της ιστορίας. Μελέτησα πολύ τις μεθόδους έρευνας και τη ροή των ανακρίσεων, ώστε οι κινήσεις των ερευνητών μου να πατούν σε ρεαλιστικές βάσεις, επιτρέποντας όμως παράλληλα στην πλοκή να διατηρεί το σωστό whodunnit σασπένς. Μεγάλο ευχαριστώ στην καθηγήτρια μου, Έλενα Μπολονάση, για όλα όσα μου έμαθε!

Υπήρξαν στιγμές που φοβήθηκες πως το εγχείρημα δεν θα πετύχαινε και πώς ένιωσες με την αγάπη των αναγνωστών;

Φυσικά. Νομίζω ότι κάθε συγγραφέας φοβάται όταν εκθέτει για πρώτη φορά τη δουλειά του στον κόσμο. Όταν όμως άρχισαν να έρχονται τα πρώτα μηνύματα από αναγνώστες που ξενύχτησαν για να μάθουν τον ένοχο ή που συγκινήθηκαν από τους χαρακτήρες, ένιωσα βαθιά ευγνωμοσύνη. Εκεί κατάλαβα ότι το βιβλίο είχε πλέον αποκτήσει δική του ζωή.

Είσαι στην τελική δεκάδα των Βραβείων Public στην κατηγορία πρωτοεμφανιζόμενος/η συγγραφέας. Ήταν κάτι που περίμενες; Σου προκαλεί άγχος;

Όχι, δεν το περίμενα. Είναι μια πολύ τιμητική διάκριση η είσοδος στην τελική δεκάδα των Βραβείων Public, ειδικά για ένα πρώτο μυθιστόρημα. Δεν θα έλεγα ότι μου προκαλεί άγχος ─ στην κύρια δουλειά μου εξειδικεύομαι στην αντιμετώπιση κρίσεων υπό πολύ πιεστικές προθεσμίες σε ένα περιβάλλον που όλα αλλάζουν αστραπιαία, οπότε έχω αναθεωρήσει το τι μπορεί να μου προκαλέσει άγχος. Το βλέπω ως επιβράβευση της μέχρι τώρα πορείας μου που μου δίνει μια τεράστια ώθηση και έμπνευση για να συνεχίσω να γράφω, και λιγότερο ως πίεση για το μέλλον. Η μεγαλύτερη χαρά παραμένει το ότι το βιβλίο βρήκε τους αναγνώστες του!

Τι να περιμένουμε από σένα στο μέλλον; Θα έχουμε νέο βιβλίο με το ίδιο πρωταγωνιστικό ζευγάρι ερευνητών;

Ναι! Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να τελειώνω τη δεύτερη υπόθεση της Ανδριάνας Νικάκη και του Ερμή Κέζη. Θα είναι μια εντελώς νέα ιστορία, με διαφορετική ατμόσφαιρα και νέους χαρακτήρες, πιο σκοτεινή αλλά ταυτόχρονα πιο ανθρώπινη!

Εκτός από συγγραφέας είσαι κι αναγνώστρια; Πες μας τι σου αρέσει να διαβάζεις και ποιοι συγγραφείς σε έχουν εμπνεύσει.

Πάντα πρώτα αναγνώστρια και μετά συγγραφέας. Αγαπώ ιδιαίτερα την κλασική λογοτεχνία. Οι αδελφές Μπροντέ, η Daphne du Maurier και ο Gabriel García Márquez με έχουν επηρεάσει βαθιά. Πάνω απ' όλους, όμως, βρίσκεται η Άγκαθα Κρίστι. Από κείνη έμαθα τι σημαίνει πειθαρχία στη δομή, σεβασμός στον αναγνώστη και αγάπη για το μυστήριο.

Κλείνοντας, θα ήθελες να στείλεις ένα μήνυμα στους αναγνώστες σου;

Θέλω να τους πω ένα τεράστιο, μέσα από την καρδιά μου, ευχαριστώ για τον χρόνο που αφιέρωσαν για να ανέβουν μαζί μου στην Ταράτσα, να λύσουν το μυστήριο αλλά και να σκεφτούν λίγο βαθύτερα την ανθρώπινη φύση. Η δική τους αγάπη και η στήριξη είναι ο λόγος που οι ήρωές μου ζουν και αναπνέουν πέρα από το χαρτί. Και, φυσικά, τους υπόσχομαι ότι η Ανδριάνα και ο Ερμής έχουν ακόμη πολλές ιστορίες να αφηγηθούν!

Το βιβλίο θα το βρείτε σε ολα τα βιβλιοπωλεία.

Την Νατάσα θα τη βρείτε στο Instagram και το Facebook