Αφροδίτη Σφακιανού: Όταν γράφω μ’ αρέσει το απόλυτο.

Βιογραφικό

Ονομάζομαι Αφροδίτη Σφακιανού και τα τελευταία οχτώ χρόνια ζω στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας με την οικογένειά μου. Έχω δύο υπέροχους γιους. Έχω σπουδάσει Γραμματέας Νομικών Επαγγελμάτων στο δημόσιο ΙΕΚ Χαϊδαρίου. Αγαπώ οτιδήποτε έχει να κάνει με το χαρτί. Ξεκίνησα το γράψιμο από πολύ μικρή. Στα σχολικά μου έτη, είχα γράψει δύο θεατρικά και είχα ξαναγράψει το βιβλίο της Ντόρας Γιαννακοπούλου, Την πρόβα νυφικού, με δικό μου τρόπο, ώστε να αποτελεί το σενάριο μιας ταινίας. Πολύ αργότερα, και έχοντας διαβάσει άπειρα λογοτεχνικά βιβλία, ένιωσα την έντονη επιθυμία να γράψω το πρώτο μου ολοκληρωμένο βιβλίο. Ήθελα να διαβαστούν οι ιστορίες που παιδεύουν τον –πολυπληθή– παράλληλο κόσμο μου και δε με αφήνουν σε ησυχία. Παρακολούθησα σεμινάρια δημιουργικής γραφής και παράλληλα έγραφα διηγήματα και μία νουβέλα, την οποία δημοσίευσα στην πλατφόρμα του Wattpad. Δύο από τα διηγήματά μου είναι δημοσιευμένα σε e-book και σε μία ελληνική λογοτεχνική πλατφόρμα αντίστοιχα. Πάντα με έλκυε το μεταφυσικό υπόβαθρο, γι’ αυτό και στο πρώτο μου μυθιστόρημα, Τρεις προσευχές, υπάρχει εκτενής αναφορά στις τρεις μοίρες. Από εκεί εμπνεύστηκα και τον τίτλο. Στα δικά μου αυτιά οι μοίρες, όπως και οι προσευχές, κουβαλούν μια ηχώ σχεδόν ιερή.

Αφροδίτη, καλώς ήρθες στα Λογοτεχνικά ταξίδια. Πες μας λίγα λόγια για τον εαυτό σου.

Καλώς σας βρήκα Νεκταρία μου, ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία! Είμαι η

Αφροδίτη, ζω μόνιμα στο Δουβλίνο τα τελευταία 10 χρόνια, μαζί με την οικογένεια

μου. Πηγαινοέρχομαι συχνά στην Ελλάδα όμως, γιατί σαν την Ελλάδα δεν έχει. Μ’

αρέσει να γράφω, είναι η ψυχοθεραπεία μου, το ξέσπασμα του εσωτερικού μου

κόσμου, γιατί, όπως συνηθίζω να λέω, κάπως πρέπει να ηρεμήσω τον πολυπληθή

παράλληλο κόσμο που ζει στο μυαλό μου και το παιδεύει συνεχώς.

Η συγγραφή πώς μπήκε στη ζωή σου και τι σου έχει διδάξει ως τώρα;

Η συγγραφή νομίζω ήρθε πολύ φυσικά και την κατάλληλη στιγμή. Αν και έγραφα

από μικρή διάφορα θεατρικά, τα οποία παίζαμε με τις φίλες μου και στα οποία

εννοείται πρωταγωνιστούσα, στίχους, ποιήματα και ό, τι μπορούσε να γραφτεί στο

χαρτί, η ιδέα για να γράψω ένα βιβλίο ωρίμασε πριν από μια πενταετία. Αν με έχει

διδάξει κάτι η συγγραφή είναι η κατανόηση των συναισθημάτων μου.

Ας μιλήσουμε για το βιβλίο σου. Οι τρεις προσευχές του τίτλου αντιστοιχούν στην αγάπη, την εκδίκηση και τη συγχώρεση. Ποια από τις τρεις θεωρείς πιο δύσκολη για έναν άνθρωπο;

Την συγχώρεση. Όπως και στο βιβλίο, έτσι και στη ζωή, πιστεύω πως η συγχώρεση

δεν έρχεται εύκολα. Για να φτάσεις εκεί, έχεις πρώτα πονέσει. Η απόφαση να μη

ζεις άλλο μέσα στον πόνο είναι η πιο γενναία μορφή αγάπης, πρώτα προς τον εαυτό

σου. Λυτρώνεσαι.

Πότε γεννήθηκε η ιδέα αυτού του μυθιστορήματος; Ξεκίνησε από έναν χαρακτήρα, ένα γεγονός ή από το ίδιο το θέμα της εκδίκησης;

Η ιδέα αυτού του βιβλίου ξεκίνησε μέσα στην καραντίνα από το άκουσμα ενός

τραγουδιού το οποίο αν και λάτρευα, είχα χρόνια να ακούσω. Ήταν όλο πολύ

μαγικό. Μέχρι να τελειώσει η μελωδία, ο Φίλιππος και η Δανάη είχαν πάρει μορφή

και έτρεξα να γράψω τη σκηνή στο τετράδιο μου. Από εκεί κι ύστερα όλα έτρεχαν

στο μυαλό μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Στο βιβλίο οι μοίρες μοιάζουν να παρακολουθούν τους ήρωες από την πρώτη στιγμή. Πιστεύεις προσωπικά στο πεπρωμένο ή στις επιλογές μας;

Οι μοίρες στο βιβλίο συμπρωταγωνιστούν μαζί με τους ήρωες. Ήθελα πολύ να

γράψω γι’ αυτές, με έλκυε το μεταφυσικό τους υπόβαθρο. Από αυτές εμπνεύστηκα

και τον τίτλο. Τρεις μοίρες, τρεις προσευχές. Προσωπικά πιστεύω πολύ στο

πεπρωμένο όμως οι επιλογές είναι δικές μας. Το ίδιο και ο Φίλιππος. Επιστρέφει

στην Ελλάδα γιατί εκεί βρίσκεται το πεπρωμένο του όμως οι πράξεις του είναι

κυρίως δικές του επιλογές.

Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που αγάπησες περισσότερο από όλους, ακόμη κι αν δεν είναι ο πρωταγωνιστής;

Δεν θα πρωτοτυπήσω! Τους αγαπώ όλους, αγάπησα τη δύναμη τους, τις αδυναμίες

τους, το φως, το σκοτάδι τους. Όλα! Όμως έχω λίγη παραπάνω αδυναμία στη

Θάλεια, τη μητέρα του Φίλιππου. Είναι ο πιο τραγικός χαρακτήρας του βιβλίου και

καθώς ξεδιπλώνεται το παρελθόν και η ιστορία της, ο αναγνώστης πονάει βαθιά και

αληθινά μαζί της.

Στο βιβλίο ο έρωτας και η εκδίκηση μοιάζουν να βαδίζουν χέρι-χέρι. Ποιο από τα δύο πιστεύεις ότι είναι τελικά ισχυρότερο;

Η αγάπη και η εκδίκηση στο βιβλίο βρίσκονται σε συνεχή σύγκρουση και μέσα από

αυτήν τη σύγκρουση γεννιέται το απαγορευμένο. Ο ήρωας καλείται να επιλέξει

ανάμεσα σε δύο πανίσχυρα συναισθήματα που το ένα τον καθόρισε και το άλλο τον

άλλαξε. Αν και η εκδίκηση μοιάζει κυρίαρχη, πιστεύω πως στο τέλος η αγάπη

μπορεί να την αποδυναμώσει γιατί η αγάπη γεννά την ελπίδα.

Θεωρείς ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αγαπά πραγματικά ενώ ταυτόχρονα τρέφει μίσος;

Θα απαντήσω μέσα από την ψυχοσύνθεση του Φίλιππου γιατί εγώ δεν το έχω

βιώσει. Πιστεύω πως τα συναισθήματα αυτά μπορούν να συνυπάρξουν γιατί ο

άνθρωπος είναι πολύπλοκο όν και επηρεάζεται από τις εμπειρίες του. Ο Φίλιππος νιώθει οργή και μίσος την ίδια στιγμή που είναι ικανός να βιώσει τον απόλυτο

έρωτα για την κόρη του εχθρού του, ωστόσο αυτή η συνύπαρξη δεν μπορεί ποτέ να

είναι ήρεμη και τον οδηγεί σε δύσκολες επιλογές.

Αν ο Φίλιππος δεν ερωτευόταν τη Δανάη, θα είχε διαφορετική κατάληξη η ιστορία ή το πεπρωμένο θα τον οδηγούσε στο ίδιο σημείο;

Πιθανότατα ναι, το πεπρωμένο θα τον οδηγούσε στο ίδιο σημείο. Είχε φτάσει το

πλήρωμα του χρόνου για την επιστροφή του και ήταν αποφασισμένος να εκδικηθεί

όμως νομίζω πως τελικά οι μοίρες θα του φανέρωναν την αλήθεια ακόμα και αν δεν

ερωτευόταν τη Δανάη. Στο δικό μου μυαλό, αυτός ήταν ο προορισμός. Η συγχώρεση

και η λύτρωση.

Στο βιβλίο, και την περίληψη, αναφέρεις ότι «ο διάβολος παίρνει μορφή ανθρώπου». Τι σε γοητεύει στους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν το απόλυτο κακό; Πιστεύεις ότι γεννιέται κανείς κακός ή γίνεται;

Όταν γράφω μ’ αρέσει το απόλυτο. Ο απόλυτος έρωτας, το απόλυτο κακό. Το

σκοτάδι που νικάει το φως. Ήταν η απόλυτη πρόκληση για εμένα η δημιουργία ενός

τόσο κακόψυχου ήρωα και με ιντρίγκαρε φουλ η δημιουργία της ψυχοσύνθεσης του

και η σωματοποίηση μέσα από τα συναισθήματα και τις λέξεις. Πιστεύω ξεκάθαρα

πως κακός γίνεσαι, δεν γεννιέσαι. Συνήθως μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους

κατοικεί μια ιστορία γεμάτη πόνο που τους έχει τραυματίσει σε τέτοιο βαθμό που

χάνουν την πίστη τους και επιθυμούν την εκδίκηση για την αδικία και τη

κακομεταχείριση που έχουν υποστεί και οι ίδιοι.

Περίληψη

Τρεις προσευχές.

Μία για την αγάπη, μία για την εκδίκηση και μία για τη συγχώρεση.

Οι μοίρες δεν ξεχνούν, απλώς περιμένουν την αλήθεια να ειπωθεί.

1993

Η πρώτη συνάντηση του νεαρού Στέφανου Αλεξίου με τη Θάλεια Γέραλη, γέννησε τον καρπό ενός μεγάλου έρωτα που έμελλε να μην ανθίσει ποτέ. Το πρώτο βλέμμα τους, το κρυφοκοίταξαν οι μοίρες. Το πρώτο χαμένο καρδιοχτύπι, το άκουσε ο διάβολος. Και το πρώτο ερωτικό σκίρτημα, το ζήλεψε ο θάνατος.

2023

Ο Φίλιππος Γέραλης, ύστερα από είκοσι χρόνια αυτοεξορίας από την πατρίδα του, επιστρέφει εκεί όπου όλα άρχισαν. Με ένα γράμμα στη τσέπη και όρκο βαρύ στα χείλη, ταξιδεύει από το Λονδίνο στην Ελλάδα για να εκδικηθεί τον μοναδικό υπαίτιο της οικογενειακής του τραγωδίας.

Συνοδοιπόρος σε αυτό το επικίνδυνο ταξίδι, ο ξάδερφος του, ο Άλεξ.

Μέσο της εκδίκησης του, η κόρη του εχθρού του.

Το ξελόγιασμα της Δανάης Αλεξίου, ήταν η αρχή της δικαίωσης.

Τα μελλούμενα όμως ήταν αλλιώτικα γραμμένα και ο Φίλιππος θα την ερωτευτεί παράφορα.

Όταν μάθει ποια είναι, εκείνος θα βιώσει τη ζωή και το θάνατο μαζί.

Απροετοίμαστο το θεριό της εκδίκησης παλεύει να κρατήσει τον βαρύ όρκο ζωντανό.

Μέσα στο καλό, λένε, κατοικεί το κακό και μέσα στο κακό, υπάρχει το καλό.

Όταν ο διάβολος όμως παίρνει μορφή ανθρώπου για να λευτερώσει το σκοτάδι της ψυχής του όπου βλέπει φως, το κακό γίνεται ανίκητο και ο εφιάλτης ξεκινά.

Γιατί κάποιες προσευχές, δεν έφτασαν ποτέ στον ουρανό. Τριάντα χρόνια ξέμειναν στον κόσμο των ζωντανών, να καρτερούν για την αλήθεια όσων θυσιάστηκαν στο βωμό ενός παρανοϊκού μυαλού. Την αλήθεια που το πεπρωμένο σύντομα θα αποκάλυπτε με τον πιο σοκαριστικό τρόπο.

Υπήρξε κάποια σκηνή που σε συγκίνησε ή σε τάραξε συναισθηματικά ενώ την έγραφες; Ποια ήταν η πιο απαιτητική σκηνή του βιβλίου και γιατί; Αν μπορούσες να ξαναγράψεις μία σκηνή σήμερα, ποια θα ήταν;

Υπήρξαν πολλές σκηνές που με συγκίνησαν και έκλαιγα όσο τις έγραφα όμως ναι,

υπήρξαν δύο δυνατές και απαιτητικές σκηνές (τις οποίες δεν μπορώ να αναφέρω

για ευνόητους λόγους) τόσο σε συναισθηματικό όσο και σε συγγραφικό επίπεδο.

Χρειάστηκε να ρωτήσω, να ψάξω, να διαβάσω συνεντεύξεις ανθρώπων που έχουν

βιώσει κάτι αντίστοιχο ώστε να μπορέσω να μπω σε αυτήν την κατάσταση, να γίνω

ένα με αυτό που περιέγραφα και να αποδώσω τις σκηνές με αληθοφάνεια και χωρίς

υπερβολές. Το σίγουρο είναι πως πόνεσε η ψυχούλα μου στην προσπάθεια μου

αυτή.

Τι θέλεις να πάρει μαζί του ο αναγνώστης κλείνοντας το βιβλίο;

Συναισθήματα! Να έχει γεμίσει συναισθήματα που θα τον κάνουν να αναρωτηθεί

με μια ανάσα: τι διάβασα μόλις τώρα; Να έχει συνδεθεί με τους ήρωες, να έχει γίνει

κομμάτι τους, να θυμηθεί κάτι δικό του, να αναρωτηθεί για τις επιλογές του, για το

αν πιστεύει στη μοίρα και στο πεπρωμένο. Να έχει δει τον εαυτό του μέσα στις

σελίδες του, να τον έχει βρει ή να τον έχει χάσει. Όλα αυτά που πήρα κι εγώ δηλαδή

όσο το έγραφα.

Ετοιμάζεις κάτι νέο αυτόν τον καιρό; Τι να περιμένουμε από σένα;

Έχω ξεκινήσει να γράφω το δεύτερο βιβλίο μου το οποίο μας μεταφέρει στην Κρήτη.

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν την αδιανόητη αγάπη που έχω για αυτό το νησί οπότε

είμαι αδιανόητα χαρούμενη που είμαι αναγκασμένη να μεταφέρομαι εκεί

καθημερινά μέσα από τους ήρωες και τις λέξεις γεμάτες συναισθήματα που

αποτυπώνονται στο λευκό χαρτί σιγά-σιγά.

Αφροδίτη και πάλι συγχαρητήρια για το πρώτο σου μυθιστόρημα, εύχομαι να είναι το έναυσμα για πολλά ακόμα. Κλείνοντας, στείλε ένα μήνυμα στους αναγνώστες μας.

Σ’ ευχαριστώ πολύ Νεκταρία μου, το ίδιο εύχομαι κι εγώ! Θα ήθελα να πω στους

αναγνώστες να ονειρεύονται! Να έχουν το θάρρος να κυνηγάνε στη ζωή ό, τι τους

κάνει χαρούμενους και να μην φοβούνται τα λάθη. Να πιστεύουν στον εαυτό τους

και να παλεύουν για όσα και όσους αγαπούν. Και πάνω απ’ όλα να διαβάζετε! Να

αγαπάτε τα βιβλία και, παιδιά, να στηρίζετε τους Έλληνες συγγραφείς!