Βίκυ Μωραγιάννη: Μπορείς να γίνεις ό,τι ονειρεύεσαι αρκεί να δουλέψεις πάνω σε αυτό.

·       Βίκυ,  καλώς ήρθες στα Λογοτεχνικά Ταξίδια.  Είναι τιμή μας που σε φιλοξενούμε, πάμε να σε γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Είσαι μια σκορπίνα (σαν εμένα) με καυστικό κι έξυπνο χιούμορ, ταλέντο στη συγγραφή και, όπως έχω διαπιστώσει, μελαγχολική διάθεση. Τι άλλο πρέπει να ξέρουμε για σένα;

-Νεκταρία, ευχαριστώ πολύ για την ενασχόληση με το έργο μου και για το βήμα που μου έδωσες να μιλήσω γι’ αυτό. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια κι επιβεβαιώνω τη μελαγχολική διάθεση. Ήταν πάντοτε εκεί αλλά όταν έχασα μερικούς αγαπημένους μου με πρώτο και καλύτερο τον μπαμπά μου, εγκαταστάθηκε μόνιμα. Λίγα ακόμη για μένα είναι ότι λατρεύω τη μουσική, το φαγητό και το θέατρο και ακόμα περισσότερο το σινεμά και ακόμη ελπίζω ότι θα καταφέρω μια μέρα να κάνω την δική μου ταινία, είτε βασισμένη σε κάποιο βιβλίο μου είτε σε ένα καινούργιο σενάριο.

·       Η συγγραφή πώς μπήκε στη ζωή σου και τι είναι αυτό που σε έχει διδάξει στην ως τώρα διαδρομή σου;

-Από πολύ μικρή έκανα αυτό που οι GenZ ονομάζουν journaling, κατέγραφα τη ζωή μου σε τετράδια και δισκέτες (οι νέοι μπορείτε να γκουκλάρετε τι είναι δισκέτα) και ξεσάλωνα στις εκθέσεις του σχολείου, αλλά ποτέ δεν είχα διανοηθεί ότι μπορεί εγώ να γίνω συγγραφέας. Από τότε που έφτιαξα το blog μου (γκουγκλάρετε πάλι τι είναι blog) η Αλίκη στη Χώρα των Μεγάλων και μέχρι και πέρσι που έγραψα το πρώτο μου σενάριο για κινηματογραφική ταινία, η συγγραφή με διδάσκει ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα, γιατί είμαι και ανεπίδεκτη: Μπορείς να γίνεις ό,τι ονειρεύεσαι αρκεί να δουλέψεις πάνω σε αυτό.

·       Τα τελευταία χρόνια απέχεις από την έκδοση, με το τελευταίο σου έντυπο βιβλίο (Μαύρο Γκλίτερ) να έχει κυκλοφορήσει το Φεβρουάριο του 2024, που ναι μεν δεν είναι τόσο μεγάλο διάστημα,  αλλά θεωρείται εύλογο διάστημα αποχής, με βάση το πώς λειτουργεί η έκδοση στην Ελλάδα.  Ήταν συνειδητή απόφαση ή έτυχε;

-Είναι συνειδητή απόφαση να πηγαίνω κόντρα στην καταναγκαστική συγγραφή ενός βιβλίου τον χρόνο. Μου δημιουργεί τρομερό άγχος, ακόμα και σαν αναγνώστρια, όταν το κάνουν άλλοι συγγραφείς που αγαπώ και πρέπει να αγοράζω το νέο βιβλίο τους κάθε χρόνο. Ταυτόχρονα, δούλευα το σενάριο και τη μετάφραση του Άρωμα Λουίζας στα αγγλικά επομένως δεν υπήρχε χρόνος.

·       Ο χώρος του βιβλίου στην χώρα μας είναι στρωμένος με ροδοπέταλα; Υπάρχει ένας ρομαντισμός γύρω από το βιβλίο και την έκδοση του, αλλά τελικά πόσο ρομαντικά είναι τα πράγματα; 

-Ο χώρος της τέχνης γενικότερα στην Ελλάδα είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση και ο χώρος του βιβλίου σε ακόμα χειρότερη. Επιπλέον, αν διαβάσει κανείς το Yellowface της Ρ.Φ. Κουάνγκ, θα διαπιστώσει ότι και σε χώρες με πολύ μεγαλύτερη εμβέλεια κυκλοφορίας των βιβλίων, ισχύουν ακριβώς τα ίδια, η Ελλάδα αποτελεί απλώς μια μικρογραφία της κατάστασης. Παρά τις απογοητεύσεις και τις ματαιώσεις όμως, η στιγμή που ένας συγγραφέας παίρνει τα πρώτα αντίτυπα στα χέρια του είναι ασύγκριτη -έχει κάτι το μεταφυσικό.

·       Ετοιμάζεις κάτι νέο; Θα επιστρέψεις εκδοτικά;

-Εκτός από το κόλλημα που έχω να μην γράφω ψυχαναγκαστικά, θέλω και κάθε επόμενο βιβλίο μου να μου αρέσει περισσότερο από το προηγούμενο και αυτό δεν έχει συμβεί ως τώρα. Έχω πετάξει τρία μυθιστορήματα ως τώρα κι ένα θεατρικό έργο. Είμαι σίγουρη όμως ότι θα συμβεί, με τριγυρίζει πολύ καιρό η έμπνευση και κάποια στιγμή θα την τσακώσω.

• Ας μιλήσουμε λίγο για το βιβλίο σου «Άρωμα Λουίζας» το οποίο διάβασα πρόσφατα και με άγγιξε πάρα πολύ. Γράφεις στο σημείωμα στο τέλος δύο λόγια για τη γιαγιά σου. Ήταν ένας τρόπος να την τιμήσεις η συγγραφή αυτού του βιβλίου; Λειτούργησε λίγο και σαν ψυχοθεραπεία για να αντιμετωπίσεις όλα όσα ένιωσες, βάζοντας την νεαρή Λουίζα στη θέση σου; 

-Ακριβώς, έπρεπε κάπως να διαχειριστώ εκείνη την απώλεια που ξεκίνησε πολύ νωρίτερα από τον θάνατό της και σίγουρα το γράψιμο βοήθησε. Ταυτόχρονα, επειδή η γιαγιά μου ήταν μια πανέμορφη γυναίκα που έζησε όλη τη ζωή της μέσα στο σπίτι, ήθελα να της χαρίσω και μια εναλλακτική, πιο εκθαμβωτική πορεία ζωής.

• Η σχέση της Λουίζας με την οικογένεια της και τη γιαγιά της είναι πάντα σε πρώτο πλάνο, κι ομολογώ πως ταυτίστηκα αρκετά με τη νεαρή Λουίζα. Τελικά οι ελληνικές οικογένειες έχουν όλες πολλά κοινά χαρακτηριστικά;

-Μέχρι τη στιγμή που γραφόταν το βιβλίο τουλάχιστον, πριν τις καραντίνες δηλαδή, το φαινόμενο ήταν πολύ έντονο. Είμαι όμως της άποψης ότι η πανδημία έφερε στο φως πολλές καταπιεσμένες ανάγκες των γυναικών και ότι κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει. Θεωρώ ότι παρόλο που σαν λαός έχουμε κακή κοινή συνείδηση σε αρκετά πράγματα, σε λίγα χρόνια θα γυρίσουν οι τροχοί και θα ανοίξουν λίγο τα μυαλουδάκια μας.

• Η νεαρή Λουίζα κάνει λάθη, ζει μια καθόλου ιδανική ζωή αφού δεν έχει πραγματοποιηθεί κανένα της όνειρο, έχει μια απόλυτα αποτυχημένη σχέση και όλα αυτά είναι που την κάνουν να είναι τόσο αληθοφανής χαρακτήρας. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να γράφεις για τόσο τσαλακωμένους ανθρώπους όταν όλοι κυνηγάνε την τελειότητα; Με την Λουίζα πόσα κοινά έχεις;

-Μου είναι πολύ πιο εύκολο να περιγράφω αποτυχημένους ανθρώπους και σίγουρα πολύ πιο ενδιαφέρον. Πλέον δεν έχω τίποτα κοινό με τη Λουίζα, αποτελεί όμως μια πολύ παλαιότερη εκδοχή του εαυτού μου η οποία αν και με στενοχωρεί όταν την θυμάμαι, με κάνει να νιώθω και μεγάλη αγάπη και κατανόηση για εκείνο το κορίτσι.

• Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πώς κατάφερες να δημιουργήσεις μια ηλεκτρισμένη ερωτικά ατμόσφαιρα χωρίς να χρειαστεί τίποτα περισσότερο από δύο ανθρώπους που γνωρίζονται και ελκύουν ο ένας τον άλλον. Πες μας μερικά πράγματα γι’ αυτό, διότι νιώθω μερικές φορές πως μπερδεύεται άκομψα ο ρομαντισμός με το σεξ, στη λογοτεχνία. 

-Κάποιος αστειεύτηκε κάποτε λέγοντας ότι οι ηρωίδες στα δύο τελευταία μου μυθιστορήματα είναι ανέραστες -δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω την ακριβή έκφραση. Αγαπώ τους πλατωνικούς έρωτες και ταυτόχρονα όπως λες δε μου αρέσει να μπερδεύω τον ρομαντισμό με το σεξ. Αν κάποτε υπάρχει σεξ σε δικό μου βιβλίο, το βιβλίο θα είναι από αυτά που θα τα κρύβουν οι αναγνώστες μέσα σε εφημερίδα και θα το διαβάζουν κοκκινίζοντας. Επομένως καλύτερα ας μείνουμε στον ρομαντισμό για τώρα.

• Υπήρξε κάποια στιγμή που σκέφτηκες να μην το τελειώσεις το βιβλίο; Μέσα από το χιούμορ του και την τρέλα που κουβαλάει, βλέπουμε έντονη μελαγχολία και θλίψη. 

-Τα βιβλία μου που έχουν φτάσει στα ράφια των βιβλιοπωλείων, είναι αυτά που τα έγραψα μέσα σε έκσταση κι ενθουσιασμό και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Τα υπόλοιπα κάθονται ωραία ωραία στο συρτάρι τους.

• Το βιβλίο σου μου θύμισε εκείνα από συγγραφείς του εξωτερικού που αγαπώ, είχε κάτι από Σεσίλια Άχερν και Σόφι Κινσέλα και θα ήθελα να μάθω αν εχεις εμπνευστεί από κάποιον/α συγγραφέα που αγαπάς. 

-Είναι αλήθεια πως κάθε φορά που αναρωτιόμουν αν θα αρέσει σε κανέναν αυτό που γράφω, έφερνα στο μυαλό μου τρία αγαπημένα βιβλία για να πάρω θάρρος: If you could see me now από Cecilia Ahern, The Brightest Star in the Sky από Marian Keyes και Twenties Girl από Sophie Kinsella.

• Εκτός από συγγραφέας είσαι κι αναγνώστρια και τι είδους βιβλία αγαπάς;

-Είμαι παμφάγο και όπως το λένε επιστημονικά mood reader. Μπορεί να πάω από κλασικά σε κωμικό σε ψυχολογικό θρίλερ σε κοινωνικό, ανάλογα το πώς νιώθω. Τελευταία στη λίστα είναι τα fantasy και τα ιστορικά.

• Βίκυ σε υπέρ ευχαριστώ για τον χρόνο σου, κλείνοντας στείλε ένα μήνυμα στους αναγνώστες μας.

-Θα γράψω απλώς στα ελληνικά τους στίχους της Erin Hanson: 

“-Κι αν πέσω; 

-Ω, μα αγάπη μου, κι αν πετάξεις;"