Ο ένατος τάφος του Stefan Ahnhem

Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του Σουηδού συγγραφέα Stefan Ahnhmen, ο οποίος είχε κερδίσει το βραβείο Crimetime για το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα με τίτλο “Χωρίς πρόσωπο”. Ομολογώ πως δεν τον γνώριζα, παρότι αγαπώ την αστυνομική λογοτεχνία, και από την περίληψη το “Ένατος τάφος” μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

Η ιστορία ξεκινάει την περίοδο 1998-1999 στην Δυτική Όχθη όπου ένας φυλακισμένος ο οποίος οδηγείται στον θάνατό του αφήνει έναν φάκελο χωρίς διεύθυνση- παρά μόνο ένα όνομα πάνω του- να παρασυρθεί από τους ανέμους που τον έστειλαν προς την Ιορδανία. Εκεί, ως θαύμα, τον φάκελο βρίσκει ένας άντρας, ο οποίος το εκλαμβάνει ως σημάδι από το Θεό πως βρήκε έναν φάκελο με μόνο ένα όνομα πάνω του, και τον ρίχνει σε ένα γραμματοκιβώτιο. Το γράμμα φτάνει στα χέρια ενός συλλέκτη που δεν διστάζει να πάρει το γάμμα χωρίς διεύθυνση και γραμματόσημο, μόνο που η μοίρα τον τιμωρεί και πεθαίνει αφήνοντας μια κληρονομιά πίσω του. Η ανιψιά του, η Μαρία, εκτός από το σπίτι του κληρονομεί και το παράξενο γράμμα με το μοναδικό στοιχείο πάνω του, ένα όνομα… και, για να μην πολυλογώ- γιατί το βιβλίο ξεκινάει με μια υπερβολή από την πρώτη στιγμή- το γράμμα που έχει περάσει μέσα από ερήμους, αίματα, βροχές και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, φτάνει εκεί που πρέπει μετά από έναν χρόνο, τέσσερις μήνες και …

Μεταφερόμαστε στο 2009 και σε δύο φόνους, έναν στη Δανία και έναν στη Σουηδία. Και οι δυο θυμίζουν παλιούς φόνους που είχαν πραγματοποιηθεί από ανθρώπους που τώρα κυκλοφορούν ελεύθεροι. Η Δανή επιθεωρητής Ντούνια Χούγκορντ αναλαμβάνει να λύσει την υπόθεση της δολοφονίας της γυναίκας ενός γνωστού παρουσιαστή, ενώ ο Σουηδός επιθεωρητής Φάμπιαν Ρισκ, αναλαμβάνει- με τη βοήθεια της πολύ εγκύου Μάλιν και της πολύ ερωτικής Νίβα(που έχει βάλει σκοπό να τον κατακτήσει)- να λύσει την υπόθεση δολοφονίας του Υπουργού δικαιοσύνης της χώρας. Είναι δύο υποθέσεις που δεν φαίνεται να έχουν καμία σχέση μεταξύ τους όμως πίσω τους παίζεται ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι…

Δεν θα μιλήσω άλλο για την υπόθεση ώστε να μην κάνω άθελά μου κάποιο spoiler αλλά θέλω να πω δύο λόγια το βιβλίο το οποίο ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν μου άρεσε κάπως, ή αν δεν θέλω να το ξαναδώ στα μάτια μου. Η σκανδιναβική γραφή είναι ενδιαφέρουσα και σίγουρα οι Σκανδιναβοί συγγραφείς μας έχουν δώσει πραγματικά ωραία βιβλία. Αυτό εδώ ήταν καλογραμμένο και κυλούσε αρκετά γρήγορα όμως ήταν σημεία που μου φάνηκαν περιττά και φλύαρα, ειδικά όσον αφορούσαν τις προσωπικές ζωές των επιθεωρητών που στην ουσία δεν πρόσθεταν τίποτα απολύτως και προσωπικά μου έκοβαν τη ροή όσο διάβαζα. Η υπόθεση παρουσίαζε μεγάλο ενδιαφέρον αλλά είχε μια υπερβολή που μου χαλούσε την καλή εντύπωση. Οι επιθεωρητές τα έκαναν μαντάρα όχι μόνο στις προσωπικές ζωές τους, αλλά και στην υπόθεση σε σημείο να αναρωτηθείς αν ήταν εντελώς άχρηστοι κι ενώ ομολογώ πως μου άρεσε το στοιχείο πως ο κακός νίκησε στο τέλος, το πως έγινε ήταν σχεδόν κωμικό- κατά την άποψή μου. Παρουσιάστηκε ως ένα πανέξυπνο ον αλλά ταυτόχρονα και λες και είχε βγει από κόμικ σούπερ ηρώων αφού όλα πήγαν όπως τα ήθελε και πάντα έβρισκε τρόπο να ξεφύγει την τελευταία στιγμή. Το τέλος με άφησε με την αίσθηση πως ο συγγραφέας απλά έπαιζε με το μυαλό μας, και όχι με τον καλύτερο τρόπο, γιατί δεν μου φάνηκε καθόλου αληθοφανές.

Το βιβλίο θα ήταν καλύτερο αν ήταν τουλάχιστον εκατό σελίδες λιγότερο κι αν ο συγγραφέας δεν προσπαθούσε να το κάνει τόσο κινηματογραφικό- θεωρώ πως απέτυχε γιατί φάνηκε λες και αντέγραφε σκηνές από ταινίες και όχι τόσο πετυχημένα μάλιστα. Όμως, για να είμαι και δίκαιη, είναι ένα βιβλίο που παρότι είναι μεγάλο σε όγκο διαβάζεται εύκολα και κάποιοι χαρακτήρες όπως η Ντούνια, ο Ρισκ και η Μάλιν είναι καλογραμμένοι και τους αγαπάς, κάτι που είναι μεγάλη νίκη για έναν συγγραφέα- το να δεθεί ο αναγνώστης με τους πρωταγωνιστές σου είναι πολύ σημαντικό, ας μη γελιόμαστε.

Εν ολίγης, το βιβλίο είχε πολλά καλά στοιχεία που δυστυχώς χάνονταν λόγω της υπερβολής κάποιων άλλων ενώ είχε κάποια κομμάτια της προσωπικής ζωής των πρωταγωνιστών ήταν άχρηστα κατά τη γνώμη μου. Ο λόγος που ο κακός έκανε ό,τι έκανε δεν με έπεισε και πολύ, ίσως αν υπήρχε ένα backstory πέρα από ένα γράμμα και μερικές πληροφορίες, μπορεί και να καταλάβαινα περισσότερο γιατί έκανε όσα έκανε. Ήταν καλογραμμένο, όχι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει και απλά μεγεθύνει την άποψή μου πως οι Έλληνες συγγραφείς είναι εξίσου καλοί, αν όχι καλύτεροι, από τους μεταφρασμένους σε αυτό το είδος λογοτεχνίας…