Μαύρο Γκλίτερ της Βίκυς Μωραγιάννη

Καταρχάς θα ξεκινήσω λέγοντας πως δυσκολεύτηκα πολύ να γράψω κατι γι' αυτό το βιβλίο, κι αυτό γιατί με στοίχειωσε κανονικά και θεωρώ πως ο,τι κι αν πω θα είναι λίγο. Ισως υπάρξουν μερικά σπόιλερ στο κείμενο οπότε διαβάστε με δική σας ευθύνη.

Φαντάσου να προσπαθείς χρόνια να φτιάξεις τη ζωή σου κι όταν το καταφέρνεις, να γκρεμίζονται όλα σε μια στιγμή...

Η Σιμόνη δεν είναι μια συνηθισμένη γυναίκα, κι ας φαίνεται έτσι στον κόσμο. Η Σιμόνη είναι μοναδική, βλέπει ψυχές και απο μικρή πάσχιζε να κρύψει τη διαφορετικότητα της γιατί έτσι της είπαν πως έπρεπε να κάνει για να προστατέψει τον εαυτό της... έτσι την έμαθε η μητέρα της, να μένει κρυμμένη και να κλείνει τους ήχους και τις φωνές απο το μυαλό της, μια απόφαση που συντέλεσε στο να χάσει την ταυτότητα της.

Η Σιμόνη ερωτεύεται τους λάθος ανθρώπους, δεν αγαπά τον εαυτό της όσο θα έπρεπε, λόγω της διαφορετικότητας της, και ενώ θα έπρεπε να λάμπει, χάνεται μέσα στην ανωνυμία. Ειναι προσκολλημένη στους γονείς της, εξαρτάται από αυτούς αφου είναι το καταφύγιο της, γιατι μαζί τους δεν κινδυνεύει να πληγωθεί. Τουλάχιστον έτσι νομίζει...

Προτιμά να βάφει νεκρούς ανθρώπους αντί για ζωντανούς γιατί εκείνοι δεν την κρίνουν, δηλαδή έτσι νομίζει, γιατί όταν γνωρίζει τον Λεωνίδα έρχεται αντιμέτωπη με τις φοβίες της για μια ακόμη φορά.

Ο Λεωνίδας είναι το φάντασμα του τελευταίου πελάτη του γραφείου κηδειών των γονιών της, ο οποίος της ζητά να ανακαλύψει ποιος τον σκότωσε... και η Σιμόνη που υπό άλλες συνθήκες μπορεί να μην έδινε καν σημασία, αποφασίζει να λύσει το μυστήριο του δολοφονημένου Λεωνίδα χωρίς να ξέρει πως αυτή η υπόθεση θα της αλλάξει άρδην τη ζωή. Στην πορεία γνωρίζει ανθρώπους που θα τη βοηθήσουν να ανακαλύψει τι πραγματικά θέλει, θα βρει ανθρώπους από το παρελθόν της, θα ανακαλύψει οικογενειακά μυστικά που αγνοούσε, θα βρει τον έρωτα σε ενα αναπάντεχο μερος, μα το κυριότερο, θα αγαπήσει τον εαυτό της και θα τον αποδεχτεί πλήρως.

Η Βίκυ Μωραγιάννη εχει γράψει ενα βιβλίο που μιλάει για την οικογένεια, τις σχέσεις, αλλά κυρίως για τη δειλία ή απλά την αδυναμία του να πάρει κάποιος τον έλεγχο της ζωής του. Η πρωταγωνίστρια έχει πέσει σε τέλμα απο το οποίο δεν μπορεί να βγει, μετά από πολλες απογοητεύσεις, κυρίως γιατί εχει βολευτεί σε μια κατάσταση που την κρατά -όπως νομίζει- προστατευμένη. Μόνο που η Σιμόνη, που πλησιάζει τα σαράντα, ζει καιρό σε μια φούσκα που δεν της επιτρέπει να προετοιμαστεί ψυχολογικά γι' αυτόν τον κόσμο. Όλοι κρύβουν μυστικά, ακόμα και τα φαντάσματα, και κανείς δεν είναι ειλικρινής ουτε καν με τον ίδιο του τον εαυτό.

Όταν η Σιμόνη ανακαλύπτει κρυμμένες αλήθειες, χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της, όμως εκεί φαίνεται και η δύναμη που εχει μέσα της και που τοσο καιρό καταπίεζε. Καλείται να σταθεί στα πόδια της, να βαλει την ζωη της σε τάξη και να κάνει αυτό το νέο ξεκίνημα που το χρωστούσε χρόνια στον εαυτό της. Είναι μια πρωταγωνίστρια που θες να δεις να ευτυχεί, που περιμένεις να πάρει αυτό το happy ending που της αξίζει...

Δεν θα αναλωθώ στο αν το βιβλίο ήταν καλογραμμένο ή όχι, αλλά στο πόσο με άγγιξε διαβάζοντας το και στο πόσο ταυτίστηκα με τη Σιμόνη. Είναι ενα μάθημα ζωής- να μην δειλιάζεις, και να μην αφήνεις για αργότερα πράγματα που πρέπει να κάνεις τώρα, γιατί ακομα κι ένα λεπτό μπορεί να κάνει τη διαφορά. Είναι ενα βιβλίο που, για το τέλος του κυρίως που είναι γροθιά στο στομάχι, δε θα βγει ποτέ από την καρδιά και το μυαλό μου. Σου υπενθυμίζει πως δεν πρέπει να φοβάσαι να ζήσεις, να ερωτευτείς και να πληγωθείς και να αρπαζεις τη ζωή από τα κέρατα!

Λάτρεψα την αναφορά στο Άρωμα Λουίζας και το γεγονός πως η συγγραφέας βάζει τον εαυτό της μέσα στην ιστορία με εναν τρόπο που σου ξεσκίζει την καρδιά.

Αν μη τι άλλο, με αυτό το βιβλίο επιβεβαιώθηκα πως η Βίκυ Μωραγιάννη, μαζί με τον Γιώργο Δάμτσιο, είναι δύο απο τους πιο αγαπημένους μου σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς.