Φόνος στην ταράτσα της Νατάσας Ιντζόγλου

Αποφάσισα να διαβάσω αυτό το βιβλίο έχοντας ακούσει κατά κύριο λόγο καλά λόγια. Συνήθως αποφεύγω να εστιάζω σε βιβλία με διθυραμβικές κριτικές διότι τις περισσότερες φορές το εχω μετανιώσει, αλλά τούτη τη φορά, καλά έκανα και ακολούθησα τις μάζες.

Το "Φόνος στην ταράτσα" δεν περιέχει περιπετιώδεις σκηνές που κόβουν την ανάσα ή ανατροπές που σε αφήνουν άφωνο. Περιέχει ενα καθαρό whodunnit μυστήριο από εκείνα που σε πονοκεφαλιάζουν γιατί το θύμα θα μπορούσε να έχει πάρα πολλούς θύτες.

Ενα πάρτι σε μια ταράτσα γίνεται αφορμή να μαζευτεί μια παρέα, δεν θα έλεγα φίλων...αλλά συμμάχων...γιατί δεν είναι όλοι φίλοι εκεί μέσα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Σχέσεις και πάθη, εμμονές και ψέματα γίνονται ένα με το μπουκαλάκι στρυχνίνης που καταλήγει να είναι ο κύριος πρωταγωνιστής με τον δικό της τρόπο.

Η ντετέκτιβ Ανδριάνα Νικάκη, που ειναι εθισμένη στα γλυκά, και βοηθός της Ερμής Κέζης, που ειναι εθισμένος σε αλλά πράγματα, αναλαμβάνουν να λύσουν την υπόθεση που φαινομενικά είναι μια αυτοκτονία με στρυχνίνη, κι ενα σημείωμα που απλά έγραφε ciao.

Κύριοι ύποπτοι είναι όλοι εκείνοι που βρισκόταν στην ταράτσα εκείνο το βράδυ, ανεξαιρέτως, αφού όλοι ειχαν εναν λόγο να θέλουν νεκρό το θύμα. Σκοπός είναι, όμως, μεσα από τα μυστικά και τα ψέματα να βρεθεί ο ένοχος και η αλήθεια...

Η γραφή της Νατάσας Ιντζόγλου ειμαι φανερά επηρεασμένη από την αγαπημένη της Αγκάθα Κρίστι -άλλωστε την αναφέρει και στις ευχαριστίες της- και με την απλότητα της σε παρασέρνει. Εχω πει πολλές φορές πως τα βαρύγδουπα κείμενα με απωθούν και εκτίμησα ιδιαιτέρως το γεγονός οτι διάβασα ενα βιβλίο που, παρότι με άγχωνε να βρω τον δολοφόνο, ταυτόχρονα με ηρεμούσε. Δεν είχε ξεσπάσματα, παρόλα αυτά σου δημιουργούσε ερωτήματα ενω ο τρόπος με τον οποίο μπαίνουμε πιο βαθιά στην ψυχπσυνθεση των υπόπτων, μέσω των ανακρίσεων, ήταν έξυπνος και σίγουρα διαφωτιστικός για τις σχέσεις μεταξύ τους.

Αγαπημένος μου χαρακτήρας είναι ο Ερμής και η ιστορία του πραγματικά με άγγιξε. Η Ανδριάνα είναι σαφώς μια ιδιάζουσα περίπτωση που δεν γίνεται να την αγνοήσεις και να μην την αγαπήσεις, και σίγουρα θα ηθελα να δω κι άλλες υποθέσεις με αυτούς τους δυο.

Εν κατακλείδι το "Φόνος στην ταράτσα" άξιζε τον χρόνο μου και αξίζει και τον δικό σας.

ΥΓ: Ναι βρήκα τον δολοφόνο αλλά οταν το βιβλίο είναι καλό, δεν ξενερώνω (Όπως ξενέρωσα στον Χιονάνρθωπο του Νεσμπο πχ)