il sapore dell' amore 2026 Νεκταρία Μαρκάκη

Απαγορέυεται η αντιγραφή του κειμένου -είναι κατοχυρωμένο νομικά.

Η Έλενα έπλασε ενα σχέδιο μέσα στο μυαλό της, ήθελε να βρει τρόπο ώστε να έρθουν κοντά ολοι οσοι έμεναν στην αυλή και ο μόνος τρόπος που ήξερε, ήταν το φαγητό. Η μητέρα της έλεγε πάντα πως μονο αυτό μπορούσε να φέρει κοντά τους ανθρώπους, γι' αυτο της έμαθε να μαγειρεύει παροτι η Έλενα βαριόταν τις ατελείωτες ώρες στην κουζίνα. Να που τελικά δεν θα πήγαιναν χαμένες.

Κάθισε στον υπολογιστή της και άνοιξε ενα πρόγραμμα οπου έφτιαχνε εικόνες για να εμπνέεται οταν έγραφε. Βρήκε ενα πρότυπο που μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να φτιάξει προσκλήσεις, τίποτα το εξωπραγματικό, ενα φόντο που θύμιζε ηλιοβασίλεμα, ενα ηλιοτρόπιο και μια όμορφη λευκή γραμματοσειρά με την οποία τους προκαλούσε την επόμενη μερα, το βραδάκι, για ένα δείπνο στην αυλή.

Από τη στιγμή που η Φραντσέσκα την ειχε αφήσει υπεύθυνη για την αυλή, τα σπίτια και τους ενοίκους τους, ειχε αποκτήσει πρόσβαση στα στοιχεία τους. Δεν της καλοφαινόταν το γεγονός πως θα μπλεκόταν με τα προσωπικά τους δεδομένα, όμως έπρεπε να βρει εναν τρόπο να τους στείλει την πρόσκληση και πως θα την λάμβαναν σίγουρα. Σκέφτηκε τα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία τους όμως το μετάνιωσε γιατί μπορεί κάποιος να μην τα κοιτούσε καν. Τελικά αποφάσισε πως έπρεπε να τις τυπώσει. Δεν έχασε χρόνο, έτρεξε στο μοναδικό βιβλιοπωλείο εκεί κοντά και εβγαλε τρεις έγχρωμες φωτοτυπίες, πήρε και τρια κίτρινα φακελα κι ενα στυλό με λεπτή μύτη, και επέστρεψε στην αυλή οπου έφτιαξε τις προσκλήσεις γράφοντας εξω από καθε φάκελο το όνομα του παραλήπτη με καλλιγραφικά γράμματα.

Μόλις βεβαιώθηκε πως ολα ήταν οπως τα ήθελε, έκοψε τρια ηλιοτρόπια απο την κήπο κι άφησε από ένα μπροστά από καθε πόρτα, μαζι με εναν φάκελο. Χαμογελούσε οταν επέστρεψε στο σπίτι της, καθισε στο γραφείο στο δωμάτιό της και αφου στήλωσε το βλέμμα στα τρια σπίτια, περίμενε υπομονετικά τους ενοίκους να επιστρέψουν.

Πρώτος εφτασε ο νεαρός Αμερικανός με τη φωτογραφική μηχανή. Τόμας τον έλεγαν. Ειχε καεί το πρόσωπό του από τον ήλιο, σκέφτηκε πως ίσως έπρεπε να τους κάνει από ενα μικρό δώρο κι εκείνου σίγουρα θα του έπαιρνε ένα αντιηλιακό για το πρόσωπό. Είδε το φάκελο με το ηλιοτρόπιο πανω στο χαλάκι και έσκυψε να το πιάσει -μάλιστα αντι να μπει μέσα, άνοιξε τον φάκελο εκει επιτόπου και διάβασε την πρόσκληση. Φάνηκε μπερδεμένος. Κοίταξε γύρω του απορημένος και αφου δεν βρήκε ίχνος στοιχείου που να του αποκάλυπτε τον αποστολέα, ανασήκωσε τους ώμους αδιάφορα και μπήκε στο σπιτι του.

Δεύτερη κατέφτασε η πανέμορφη ξανθιά γυναίκα, που ηταν ηλικιακά κοντά της, και που έμοιαζε με μοντέλο. Ήταν Σουηδέζα και την έλεγαν Γκίτα. Τα μαλλιά της ήταν βρεγμένα από τη θάλασσα κι ακουμπούσαν στους ώμους της ενω ειχε παρει κιόλας χρώμα κι έμοιαζε ακόμα πιο εντυπωσιακή. Τον δικό της φάκελο με το ηλιοτρόπιο, τα είχε αφήσει πανω στο χερούλι της πόρτας. Την άκουσε να γελάει καθώς διάβαζε την πρόσκληση. Ηταν φωτεινό πλάσμα, σίγουρα θα έβρισκε κατι ανάλογο να της δωρίσει το επόμενο βράδυ στο δείπνο.

《Ευχαριστώ πολύ, θα ειμαι εκεί!》, φώναξε η κοπέλα και η γλυκιά φωνή της έκανε κομμάτια τη σιγαλιά. Η Έλενα χαμογέλασε διάπλατα. Δυο στους τρεις...καλα πήγαινε ως τωρα το σχέδιό της.

Ο τελευταίος ένοικος ήταν παράξενος άνθρωπος. Αγέλαστος, μονίμως θυμωμένος. Ήταν όμορφος άντρας με μαύρα ατίθασα μαλλιά και έντονα μπλε ματια. Ήταν ψηλός και δυνατός, αλλά απρόσιτος. Τον έλεγαν Μπαστιέν. Ήξερε πως ήταν Γάλλος γιατί τον άκουσε την προηγούμενη μέρα να τσακώνεται με κάποιον στο τηλέφωνο ενω πηγαινοερχόταν στο μπαλκόνι του. Η Έλενα ήξερε γαλλικά, κατάλαβε πως ο άντρας αυτός ειχε εκδιωχθεί, ειχε προδωθεί και ηταν πληγωμένος. Ανέβηκε με αργό βήμα το μονοπάτι ως την πόρτα του και στάθηκε έκπληκτος μπροστά της οταν είδε την πρόσκληση. Πήρε τον φακελο αλλα όχι και το ηλιοτρόπιο, και μπήκε στο σπιτι κλείνοντας την πόρτα πίσω του με δύναμη. Η Έλενα δεν ήταν σίγουρη γι' αυτόν, ούτε πως θα ερχόταν στο δείπνο, αλλά ούτε για το τι θα μπορούσε να του αγοράσει ως δώρο. Ήταν δύσκολο να τον διαβάσει. Όμως δεν υπήρξε αίνιγμα που έμεινε άλυτο για εκείνη... μόλις είδε τα φώτα του σπιτιού του να σβήνουν, έτρεξε ως την πόρτα του και πήρε το λουλούδι, το λυπήθηκε, μπορεί εκείνος να το αγνόησε αλλά εκείνη δεν θα το άφηνε να μαραθεί. Μόλις γύρισε στην κουζίνα της το έβαλε μέσα σε ενα ποτήρι το οποίο γέμισε με νερό, και το ακούμπησε στο περβάζι του παραθύρου πάνω από τον νεροχύτη.

Αναστέναξε ευχαριστημένη, έτοιμη να κάνει λίστα με όσα θα χρειαζόταν για το αυριανό δείπνο, μα οταν σήκωσε το βλέμμα της παραξενευτηκε. Ο Μπαστιέν καθόταν στο μπαλκόνι του, με μοναδικό φως αυτό που ερχόταν από τα φαναράκια της αυλής, και την παρατηρούσε με έντονο ενδιαφέρον.