Άρωμα Λουίζας της Βίκυς Μωραγιάννη

Είσαι ευτυχισμένη Λουίζα μου;

Η Λουίζα, ετών 27, έφυγε από την Ελλάδα πριν αρκετά χρόνια για να βρει την τύχη της στο Λονδίνο έχοντας όνειρα που μέχρι στιγμής, μόνο όνειρα εχουν παραμείνει. Αρνείται πεισματικά να επιστρέψει στην Ελλάδα, κυρίως για να μην δει η οικογένεια της πόσο έχει αποτύχει σε όλους της τους στόχους. Πληγωμένη από μια σχέση που εξαρχής δεν είχε μέλλον και κολλημένη σε μια προσωρινή δουλειά που έγινε μόνιμη με τον καιρό, η Λουίζα είναι ακίνητη όσο ο κόσμος γυρίζει γύρω της.

Αυτό, μέχρι που ενα τηλεφώνημα αλλάζει άρδην τη ζωή της... η αγαπημένη της γιαγιά, η Λουίζα, πέθανε αναζητώντας την... και το πιο συγκλονιστικό είναι πως παρότι μαχόνταν ενάντια στο Αλτσχάιμερ που την είχε μετατρέψει σε κάποια άλλη, ένα από τα μοναδικά πράγματα που δεν ξέχασε ήταν η εγγονή της που της μοιάζει τόσο πολύ. Η μικρή Λουίζα ταράζεται ακούγοντας τα νέα και την τρώνε οι τύψεις γιατί δεν είχε κάνει τον κόπο να επισκεφτεί την αγαπημένη της γιαγιά από τότε που η αρρώστια την έριξε στο κρεβάτι. Με βαριά καρδιά ταξιδεύει στην Ελλάδα για την κηδεία της κι από τη στιγμή που πατάει το πόδι της στη χώρα, η ζωή της αποκτά άρωμα λουίζας και ένα επιπλέον ενδιαφέρον. Πρέπει να αντιμετωπίσει τη μητέρα της και την αδερφή της που σχολιάζουν κάθε βήμα της, ένα φάντασμα που έχει σκοπό να την τρελάνει, ένα μυστήριο που πρέπει να λύσει και μέσα σε όλα... ο έρωτας κάνει την εμφάνισή του εκεί που δεν το περιμένει!

Κλείνοντας το Άρωμα Λουίζας έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει και να λυπάται που οι σελίδες τελειώσαν τόσο γρήγορα. Είχαν την αίσθηση πως δεν είχα διαβάσει ένα βιβλίο από μια Ελληνίδα συγγραφέα, αλλά ένα μεταφρασμένο βιβλίο που θα μπορούσε να είχε γράψει η Σόφι Κινσέλα ή η Σεσίλια Άχερν. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι το χιούμορ και οι στιγμές μελαγχολίας που φέρνουν δάκρυα στα μάτια χωρίς η Βίκυ Μωραγιάννη να προσπαθεί να εκβιάσει το συναίσθημα. Η γραφή της γεννάει εικόνες, είναι το ίδιο εκφραστική όπως είναι η Βίκυ που παρότι δεν την γνωρίζω προσωπικά, κατάφερα να τη δω ξεκάθαρα μέσα στην ιστορία που έχει γράψει.

Η σχέση της γιαγιάς Λουίζας με την εγγονή Λουίζα είναι απλά, μαγική, γιατί η γιαγιά Λουίζα δεν είναι σαν όλες τις άλλες γιαγιάδες... είναι δασκάλα, είναι μητέρα, είναι τα πάντα για την εγγονή της και ό,τι αξίες κουβαλάει η μικρή Λουίζα, προέρχονται από την πληθωρική γιαγιά της που πάντα φορούσε μοβ, το χρώμα της λουίζας. Η μικρή Λουίζα που έχει χάσει τον δρόμο της, είναι μια ηρωίδα μπερδεμένη και απογοητευμένη από τη ζωή, που ψάχνει να βρει έναν νέο σκοπό. Και η δαιμόνια γιαγιά, της τον δίνει με τον πιο απροσδόκητο τρόπο.

Το Άρωμα Λουίζας είναι ένα βιβλίο που δεν θα βγει από την καρδιά μου εύκολα. Τρυφερό, αστείο, υστερικό σε μερικά σημεία (ακόμα κι ο θάνατος της γιαγιάς σου φέρνει δάκρυα στα μάτια από το γέλιο), σου προκαλεί ένα σωρό συναισθήματα από θυμό και απογοήτευση ως αγάπη κι αισιοδοξία. Εϊναι μια ωδή στην οικογένεια και τις σχέσεις που σχηματίζονται μέσα της, είναι μια υπενθύμιση πως η ζωή δεν κρατά για πάντα, αλλά έχει ημερομηνία λήξης, είναι μια σπρωξιά στην πρωταγωνίστρια και τον αναγνώστη για να θυμηθεί τι έχει αξία στη ζωή και τι όχι.

Αυτό το βιβλίο γεμάτο μοβ, και αρώματα, έχει μπει στα αγαπημένα μου και χαίρομαι που κατάφερα να το διαβάσω... Έχω ενημερωθεί πως έχει εξαντληθεί από τον εκδοτικό, αλλά αν μπορέσετε να το βρείτε, διαβάστε το, αξίζει!