Il sapore dell amore more: Έλενα

copyright 2026

Νεκταρία Μαρκάκη

Απαγορεύεται η αντιγραφή του κειμένου, είναι κατοχυρωμένο νομικά.

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο που έγραψα αυτό το καλοκαίρι, βασισμένο σε μια παλιά ιδέα μου. Γνωρίστε την πρωταγωνίστρια, την συγγραφέα Έλενα.

Με αγάπη, Νεκταρία

Ο κέρσορας δεν έλεγε να σταματήσει να κινείται πάνω στο ανοιχτό έγγραφο του word, έτρεχε λες και ήταν σε αγώνα δρόμου όσο έσβηνε όλη την παράγραφο που μόλις έγραψε. Όπως έκανε και στην προηγούμενη παράγραφο, και την προηγούμενη… Αναστέναξε βαριά κι έγειρε πίσω στην καρέκλα της. Η ματιά της παρέμεινε πάνω στο κείμενό της, το διάβασε ξανά και ξανά και στο τέλος,  το διέγραψε εντελώς χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Σηκώθηκε από την καρέκλα της για να φτιάξει έναν ακόμα καφέ, ήταν ο τρίτος της ημέρας αλλά το καλό με τη δουλειά της ήταν πως μπορούσε να μένει σπίτι όλη μέρα και να ασχολείται με το αγαπημένο της χόμπι: το να πίνει μεγάλες κούπες ελληνικού καφέ όσο έγραφε κι όσο διόρθωνε βιβλία άλλων συγγραφέων. Το δεύτερο έτεινε να γίνει η αγαπημένη της ασχολία τον τελευταίο καιρό, έριχνε όλη της την ενέργεια και προσοχή εκεί, ήταν μια καλή δικαιολογία για να μη γράψει ποτέ το επόμενο βιβλίο της που, υποτίθεται, θα έπρεπε να δώσει στον εκδοτικό της σε έξι μήνες. Έτσι όπως πήγαινε όχι απλά δεν θα το έγραφε αλλά σκεφτόταν σοβαρά να σταματήσει να εντελώς να ασχολείται με τη συγγραφή, και να συνεχίσει να διορθώνει βιβλία άλλων, ευχόμενη κάποια από αυτά να μπορούσε να τα είχε σκεφτεί εκείνη πρώτη. 

Η Έλενα Κυπραίου είχε ήδη τρία βιβλία στο ενεργητικό της. Ξεκίνησε να γράφει πριν πέντε χρόνια κατά τύχη, στην κυριολεξία, όταν ξύπνησε έχοντας στο νου της ένα παράξενο όνειρο που είδε. Τα γεγονότα στο υποσυνείδητό της είχαν ξεδιπλωθεί σαν ταινία. Θυμόταν κάθε σκηνή, από την αρχή ως το τέλος, γι’ αυτό και της ήταν εύκολο να τελειώσει το βιβλίο της μέσα σε τρεις μήνες. Πέρασε άλλους τρεις να το διορθώνει και μετά, σε μια στιγμή τρέλας, το έστειλε σε πέντε μεγάλους εκδοτικούς, έτσι για πλάκα. Μόνο που οι τρεις απάντησαν θετικά και δεν έκαναν καθόλου πλάκα όταν έλεγαν πως το βιβλίο της ήταν, στην κυριολεξία, ονειρικό. Διάλεξε τον αγαπημένο της, εκείνον από τον οποίο διάλεγε τα βιβλία που διάβαζε και μέσα σε οχτώ μήνες, το βιβλίο της είχε κυκλοφορήσει. Κι έκανε μεγάλη επιτυχία. Τόσο που η Έλενα σκέφτηκε πως ήταν καιρός να αφήσει τη δουλειά της και να ασχοληθεί μόνο με τη συγγραφή και την επιμέλεια, αφού αυτό ήταν ανέκαθεν το όνειρό της. Σπούδασε δημοσιογραφία όμως η πραγματικότητα ήταν πως δεν της ταίριαξε ως επάγγελμα γιατί ποτέ της δεν μπορούσε να κρατήσει αποστάσεις από τα γεγονότα. Δεν της ήταν δύσκολο να πάρει απόφαση να κάνει σεμινάρια δημιουργικής γραφής και επιμέλειας βιβλίων, είχε έτοιμα τα πολεμοφόδιά της όταν ανακοίνωσε τη νέα της ενασχόληση και η αλήθεια ήταν πως δεν σταμάτησε έκτοτε να δουλεύει. Τα κείμενα, ιδιωτικά ή από εκδοτικούς, έρρεαν και το ηλεκτρονικό της ταχυδρομείο ήταν μονίμως γεμάτο. Την χαροποιούσε πολύ το γεγονός, δεν ήταν τόσο τα χρήματα -κι αυτά καλοδεχούμενα ήταν αφού έπρεπε κάπως να ζήσει- όσο το ότι κρατούσε το μυαλό της απασχολημένο και μακριά από όλα εκείνα που της προκαλούσαν κρίσεις πανικού… όπως για παράδειγμα την επιτυχία του πρώτου της βιβλίου και την αποτυχία των δύο επόμενων…

Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει μια μέρα, εκτός κι αν έχεις άστρο που σε ακολουθεί όπου κι αν πας και είχε γνωρίσει ανθρώπους στον χώρο που, εκτός από ταλέντο, και άστρο είχαν, και την ικανότητα να πείθουν τους αναγνώστες να τους διαβάζουν είχαν και φυσικά, την ικανότητα να προωθούν τον εαυτό τους σωστά. Γιατί τα πάντα ήταν θέμα προώθησης και η Έλενα δεν είχε ιδέα πως δουλεύουν αυτά τα πράγματα. Προτιμούσε να κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι με τις πιτζάμες και τα μαλλιά πιασμένα ψηλά σε ένα ατημέλητο κότσο που την έκανε να μοιάζει λες και είχε βγει μέσα από καταιγίδα, αφού τα μαλλιά της ήταν μονίμως μπερδεμένα, παρά ντυθεί και να βαφτεί για να βγάλει από εκείνες τις τέλειες φωτογραφίες που έβλεπε τα “αυτάκια” των βιβλίων κάποιων συγγραφέων που τα μαλλιά τους δεν είχαν καν κίνηση από την πολλή λακ. Έπιασε τα μαλλιά της, ίσως να έκανε μια προσπάθεια… όχι, όχι, έβγαζε φλύκταινες μόνο που το σκεφτόταν, εξάλλου δεν έφταιγε το μαλλί της που οι δύο προσπάθειές της, μετά την επιτυχημένη πρώτη, πάτωσαν…

Έσωσε τη δουλειά της στον φορητό υπολογιστή και αφού πήρε τον καφέ και το βιβλίο που διάβαζε εκείνη την εποχή, μεταφέρθηκε στο μπαλκόνι της για να απολαύσει το ηλιοβασίλεμα. Το πρώτο της βιβλίο της έδωσε τα εφόδια που χρειαζόταν για να μπορέσει να μετακομίσει στο δικό της διαμέρισμα, μόλις ένα στενό μακριά από τους γονείς της, αλλά και να το φτιάξει όπως το ονειρευόταν, με έπιπλα βολικά για χουχούλιασμα και χρώματα που ηρεμούσαν το μυαλό. Ήταν μικρό μα τόσο όμορφο, σαν φωλιά, και δεν θα το άλλαζε με τίποτα. Δηλαδή, σχεδόν με τίποτα… αν της πρόσφεραν διακοπές διαρκείας κάπου, θα το παρατούσε χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί τελευταία φορά που πήγε διακοπές ήταν πριν την κυκλοφορία εκείνου του βιβλίου. Έκτοτε έμεινε κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους να κατεβάζει ιδέες για τα επόμενα δύο βιβλία της ελπίζοντας πως θα επαναληφθεί η αναπάντεχη επιτυχία της. 

«Ονειροπαρμένη», μονολόγησε και βολεύτηκε στο μικρό καναπεδάκι για δύο, που είχε βάλει στο μπαλκόνι της, το οποίο ήταν γεμάτο με λουλούδια. Η ματιά της έπεσε στην μοβ μπουκαμβίλια που είχε αρχίσει να ανθίζει ξανά, της άρεσε πολύ το χρώμα της, έκανε τις μέρες της λίγο πιο ενδιαφέρουσες. 

Θυμήθηκε εκείνο το ταξίδι που έκανε πριν πολλά χρόνια, στη Νάπολι, κι εκείνο το μέρος λίγο πιο έξω από την πόλη, που είχαν επισκεφτεί. Πως λεγόταν… Σορρέντο, ναι, λίγες ώρες είχαν καθίσει αλλά της είχε τραβήξει την προσοχή το πόσο ζωντανή πόλη ήταν, πόσο χρωματιστή χωρίς να είναι υπερβολική και οι μυρωδιές… ω, Θεέ μου, οι μυρωδιές… γέμισε το στόμα της με σάλια όταν θυμήθηκε εκείνα τα νιόκι α λα Σορεντίνα που είχε φάει. Είχε προσπαθήσει άπειρες φορές να τα φτιάξει έκτοτε αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο γευστικά. Είχε ρωτήσει μια Σεφ που είχε γίνει γνωστή από τηλεπαιχνίδι, και ήταν παντρεμένη με Ιταλό Σεφ, γιατί η σάλτσα δεν είχε ποτέ την ίδια γεύση με αυτή του Σορρέντο και η απάντησή της την είχε ξαφνιάσει: είναι το νερό διαφορετικό. 

Μήπως να πήγαινε στο Σορρέντο να φάει νιόκι και να ξεφύγει λίγο από την εχθρική Αθήνα; 

 Αναστέναξε κουρασμένα και έβαλε στην αναζήτηση το όνομα της πόλης που ονειρευόταν τόσο πολύ. Εμφανίστηκαν φωτογραφίες, ένα σωρό πληροφορίες για το Σορρέντο και αγγελίες για ενοικιαζόμενα δωμάτια στο κέντρο. Πάτησε εκεί παρότι δεν θα μπορούσε να πάει γιατί είχε ξοδέψει πολλά χρήματα στο σπίτι της κι έπρεπε να κάνει λίγες οικονομίες. Όμως δεν μπορούσε να αντισταθεί στη γοητεία του όμορφου αυτού μέρους που την καλούσε όπως οι Σειρήνες καλούσαν τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του. Κι ένα ήταν σίγουρο, η Έλενα δεν ήθελε να φορέσει ωτοασπίδες για να αγνοήσει το κάλεσμα, ήθελε να μαγευτεί, να χάσει εντελώς το μυαλό της και να χαθεί στα στενά του Σορρέντο. 

Μια αγγελία ξεχώρισε μέσα στις δεκάδες που αγνόησε. Εκείνη ήταν διαφορετική...πάτησε πάνω της και την διάβασε προσεκτικά. 

Ψάχνω άτομο στην Αθήνα που να θέλει να ανταλλάξουμε διαμερίσματα από την 1η Ιουνίου ως την 1η Σεπτεμβρίου. Μόνο σοβαρές προτάσεις, παρακαλώ. Στείλτε μήνυμα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μου ως τις 15 Μαΐου -Φραντσέσκα.

Αν δεν ήταν αυτό γραφτό, τότε τι ήταν; Αναρωτήθηκε αν θα ήταν τρέλα να στείλει μήνυμα. Ήταν η τελευταία μέρα που μπορούσε να το κάνει και ήταν σίγουρη πως υπήρχε λόγος που θυμήθηκε ξαφνικά το Σορρέντο. Όχι, ήταν τρέλα να τα παρατήσει όλα ξαφνικά και να φύγει… ή μήπως όχι; Θα της έκανε καλό, θα ξέφευγε λιγάκι και ίσως να έβρισκε την χαμένη της έμπνευση. Λογικά η ανταλλαγή διαμερισμάτων θα σήμαινε πως δεν θα είχε επιπλέον έξοδα, πέρα από το φαγητό της και μπορούσε ταυτόχρονα να κάνει διορθώσεις σε βιβλία εκεί. Ήταν λίγο τρελό αλλά ταυτόχρονα δεν ήταν…

«Ή τώρα ή ποτέ», μουρμούρισε κι έστειλε ένα μήνυμα στην Φραντσέσκα ενώ ταυτόχρονα σκεφτόταν αν θα προλάβαινε να ξεσκονίσει τα Ιταλικά της μέσα σε δύο εβδομάδες. 

Αγαπητή Φραντσέσκα, 

σου γράφω γιατί είδα τυχαία την αγγελία σου, πως ψάχνεις άτομο να ανταλλάξετε διαμερίσματα και πιστεύω πως είμαι αυτό το άτομο. Είμαι η Έλενα, συγγραφέας, και μένω σε ένα όμορφο διαμέρισμα μόλις δέκα λεπτά μακριά από το κέντρο της Αθήνας(με το Μετρό, που είναι τρία λεπτά μακριά από το σπίτι μου). Θα ήθελα πολύ να περάσω το καλοκαίρι μου στο Σορρέντο. Θα περιμένω απάντησή σου με αγωνία (ελπίζω να πρόλαβα τη διορία).

Με εκτίμηση, Έλενα

Διάβασε τρεις φορές το μήνυμα κι έκανε μια γκριμάτσα γιατί για συγγραφέας, δεν είχε γράψει κάτι πειστικό, αλλά αν ήταν γραφτό ακόμα κι αυτό το άθλιο μήνυμα ήταν αρκετό. Κράτησε την ανάσα της και μέτρησε ως το τρία πριν πατήσει την αποστολή του μηνύματος, προτού το μετανιώσει