Το θεώρημα της αγάπης της Άλι Χέιζελγουντ

Αυτό το βιβλίο είναι ο ορισμός του "όπου ακούς για πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι" και πριν ξεκινήσω να το διαβάζω, έπρεπε να ειχα θυμηθεί αυτην την τοσο σοφή παροιμία.

Ίσως να μην ειχα απογοητευτεί τόσο πολύ...

Το βιβλίο το έβλεπα συνέχεια στο booktok και στο Bookstagram και αφού είδα και το trailer της ταινίας, σκέφτηκα πως ήρθε η ωρα να το διαβάσω. Δεν ξέρω τι ακριβώς περίμενα, για να είμαι ειλικρινής, όμως σίγουρα το βιβλίο δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου, ειδικά γιατί διάβαζα απόψεις για το πόσο τέλειο είναι και περίμενα να με αφήσει με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Βέβαια το γούστο είναι υποκειμενικό και ό,τι αρέσει σε κάποιους δεν ταιριάζει σε άλλους, οπότε δεν κατηγορώ κανέναν που το λάτρεψε, όπως ελπίζω να μην εκνευρίσω κάποιον επειδή δεν άρεσε σε μένα.

Ας ξεκινήσουμε από την μετάφραση που ήταν ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, για μένα, γιατί σε πολλά σημεία -θέλοντας να μην ξεφύγουν από το αρχικό κείμενο- δεν έβγαζε νόημα. Ήταν ακριβής μετάφραση του αγγλικού κειμένου και σε πολλές περιπτώσεις αυτό δεν λειτουργεί σωστά. Κάποιες στιγμές έπιασα τον εαυτό μου να μην κατανοεί αυτό που διαβάζει και επιπλέον, πολλές φορές μπερδευόμουν στους διαλόγους μέχρι να καταλάβω ποιος έλεγε τι. Δεν ήταν, ίσως, σωστα δομημένο το κείμενο για να είναι κατανοητό ποιος μιλούσε. Και όχι δεν είναι θεμα αντίληψης, δεν με θεωρώ Αϊνστάιν αλλά δεν είμαι και εντελώς...χαζή. Αυτό το μπρος πίσω όσο το διάβαζα, για να μπορέσω να καταλάβω πώς πάει ο διάλογος, με κούρασε τρομερά.

Το επόμενο πρόβλημα μου είναι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές τον οποίων οι συμπεριφορές θα ταίριαζαν περισσότερο σε παιδιά λυκείου, μερικές φορές, με το κορίτσι ηλιαχτίδα να ερωτεύεται το emo αγόρι του διπλανού τραπεζιού. Ήταν φορές που πάσχιζα να ταυτιστώ μαζί τους. Βέβαια, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τους συμπάθησα πολύ και τους δύο, δεν μου ήταν αδιάφοροι. Αν το βιβλίο αφορούσε λυκειόπαιδα ή νέους που τώρα ξεκινούσαν τις σπουδές τους, θα ταυτιζόμουν περισσότερο. Παρόλα αυτά κάτι δεν πήγε καλά και ακομα και στις συναισθηματικές στιγμές τους εγω δεν ένιωσα τίποτα. Λυπήθηκα για την Όλιβ μεν, αλλά ως εκεί... δεν μου προκάλεσε θλίψη η κατάστασή της, δεν θέλησα να της βρω λύση, δεν έχασα τον ύπνο μου. Και γι' αυτό φταίει σαφώς ο τρόπος που δόθηκε το πρόβλημα της, σχεδόν με αδιάφορο τρόπο.

Όσον αφορά τον Άνταμ, εδω είχαμε ενα μείγμα για καλή συνταγή: προστάτης, σιωπηλός, που θέλει να τα δώσει όλα και που βέβαια είναι ο τύπος που θα δείρει όποιον τολμήσει να πειράξει εκείνη που αγαπά. Ο τυπικός απόμακρος άντρας που ειναι ευαίσθητος και μπορεί να αγαπήσει αλλά φοβάται να αγαπηθεί. Και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό, φυσικά.

Ομως νομίζω πως δεν έκανε καν τον κόπο να μπει πιο βαθιά στην ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων κι αυτό ίσως έχει να κάνει με το γεγονός πως ήταν ένα fanfiction για δύο κινηματογραφικούς χαρακτήρες και τους ηθοποιούς που τους έπαιξαν.

Ενα άλλο θέμα που είχα, ήταν ο κακός της υπόθεσης που θεωρώ πως τον γνωρίσαμε πολύ επιφανειακά κι αυτόν. Απλά ήταν ο κακός... και αυτη η έλλειψη ενδιαφέροντος από την συγγραφέα για τα κίνητρα του, πέρασε και σε μένα. Μερικές φορές αρκεί κάποιος να είναι απλά...κάθαρμα; Οχι, πάντα υπάρχει κάτι πίσω και οπως δόθηκε ο χαρακτήρας του, δεν με έπεισε καθόλου. Προσπάθησε να δείξει την κακή μεταχείριση των γυναικών στα εργασιακά περιβαάλλοντά τους κι ίσως το μοναδικό πράγμα στο οποίο θεωρώ ότι εκανε καλή δουλειά, κι ήταν η μοναδική στιγμή που ένιωσα τα συναισθήματα της πρωταγωνίστριας.

Πάμε τωρα στο περιβόητο κεφάλαιο 16 για το οποίο παραμιλούν όλοι. Κι εγω θα παραμιλήσω αλλά μαλλον για το πόσο άβολο ήταν , χωρίς ίχνος συναισθηματικής σύνδεσης των πρωταγωνιστών, συν του οτι οι διάλογοι απλά με έκαναν να στριφογυρίσω τα μάτια μου αρκετές φορές. Ήταν ενα καθαρά rom-com που ειχε ενα ολόκληρο, τεράστιο κεφάλαιο που θα ταίριαζε σε ερωτική λογοτεχνία, και μου φανηκε τρομερά παράταιρο. Ήταν για μένα ενα κεφάλαιο που θα προτιμούσα να λείπει ή να ήταν γραμμένο αλλιώς. Και για να καταλάβετε πόσο δεν μου άρεσε, δεν έκανα καν τον κόπο να διαβάσω το μπόνους κεφάλαιο που ειναι το κεφάλαιο 16 ΙΔΙΟ με απλά κάποιες σκέψεις του Άνταμ. Και να φανταστείτε πως τον Άνταμ τον συμπάθησα πολύ.

Το βιβλίο αυτό εχει ολα τα απαραίτητα κλισέ που οφείλει να έχει ενα τέτοιο βιβλίο -και δεν το λεω υποτιμητικά αυτό!- μόνο που μου φάνηκε οτι η συγγραφέας τα ειχε βάλει σε σειρά και τα χρησιμοποιούσε όπου τη βόλευε. Ωστόσο, επειδή θελω να είμαι και δίκαιη, καταλαβαίνω απόλυτα εκείνους που το αγαπούν γιατί σε κάνει να νιώθεις μια ζεστασιά καθώς το διαβάζεις. Δεν τρελάθηκα μαζί του, αλλά δεν νιώθω πως εχασα τον χρόνο μου, ομως δεν πρόκειται να το ξαναδιαβάσω. Να πω κιόλας ότι με βοήθησε τρομερά που είχα στο νου τους πρωταγωνιστές της ταινίας κι ισως αυτό να έκανε την εμπειρία καλύτερη.

Τέλος, αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει τέτοια βιβλία επιτυχία στο booktok κι αν ολο αυτό είναι απλά το αποτέλεσμα ενός καλού μάρκετινγκ. Γιατί αν αυτό το βιβλίο ειχε γραφτεί από Έλληνα συγγραφέα, με αυτόν τον τρόπο που είναι γραμμένο, θα το αποκαλούσατε βιβλίο του wattpad, αδιάφορο και κακογραμμένο. Γιατί είναι αποδεδειγμένο πως οι Έλληνες συγγραφείς γράφουν καλύτερα, αλλά δεν κάνουν την ιδια επιτυχία γιατι οι Έλληνες αναγνώστες προτιμούν το ξένο κι ας είναι κακό, και απορρίπτουν το εγχώριο έχοντας υπερβολικές απαιτήσεις απο τους συγγραφείςτης χώρας μας. Και σίγουρα όλοι θα πείτε πως δεν είναι έτσι τα πράγματα, αλλά δυστυχώς έτσι είναι... ειχα περάσει κι εγώ από αυτη τη φάση και ξέρω...