"Φεγγάρι μου" του Χρήστου Μπάμπαλη

Υπάρχουν βιβλία που τα διαβάζεις και τα αφήνεις πίσω σου. Και υπάρχουν κι εκείνα που μένουν μαζί σου, που περπατούν δίπλα σου στους δρόμους της πόλης, που ξυπνούν μνήμες, πρόσωπα, μουσικές και συναισθήματα που νόμιζες πως είχαν χαθεί στον χρόνο. Το *Φεγγάρι μου* του Χρήστου Μπάμπαλη είναι ακριβώς ένα τέτοιο βιβλίο.

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες ένιωσα σαν να επιστρέφω σε μια Αθήνα που έζησα έντονα. Σε μια πόλη γεμάτη νιάτα, έρωτες, ξενύχτια, τραγούδια και στιγμές που τότε έμοιαζαν αιώνιες. Ο συγγραφέας δεν αφηγείται απλώς δύο ιστορίες αγάπης· καταφέρνει να ζωντανέψει ολόκληρες εποχές. Να σε κάνει να θυμηθείς πώς ήταν να αγαπάς με πάθος, να ελπίζεις, να χάνεσαι μέσα στη νύχτα της Αθήνας και να πιστεύεις πως όλα μπορούν να συμβούν.

Ο Φοίβος και η Δανάη με ταξίδεψαν σε εκείνα τα ανέμελα χρόνια των μεγάλων συναισθημάτων. Μέσα στα τραγούδια της Δέσποινας Βανδή, στα μαγαζιά του κέντρου και στις νύχτες που έμοιαζαν να μην τελειώνουν ποτέ, ο έρωτάς τους γεννιέται, μεγαλώνει και ωριμάζει. Και κάπου εκεί, κάτω από το φως της πανσελήνου δίπλα στη θάλασσα, ένιωσα πως διάβαζα μια από τις πιο τρυφερές σκηνές αγάπης που έχω συναντήσει τα τελευταία χρόνια.

Και ύστερα έρχεται η ιστορία του Γιώργου και της Αλκμήνης. Μια ιστορία βαθιά ανθρώπινη, δεμένη με μια δύσκολη και καθοριστική περίοδο για τη χώρα μας. Οι εικόνες από την Αθήνα των Αγανακτισμένων, οι συγκρούσεις, η ένταση και η αβεβαιότητα ξύπνησαν μέσα μου μνήμες πολύ προσωπικές αλλά και συλλογικές. Γιατί όσοι ζήσαμε εκείνα τα χρόνια θυμόμαστε πως η πόλη είχε αλλάξει. Οι δρόμοι είχαν θυμό, αγωνία αλλά και μια παράξενη ελπίδα. Και μέσα σε όλο αυτό, ο έρωτας των δύο ηρώων μοιάζει να παλεύει απέναντι σε όσα τους χωρίζουν.

Αυτό που με συγκίνησε περισσότερο είναι πως το βιβλίο δεν μιλά μόνο για τον έρωτα. Μιλά για τη μνήμη. Για τις πόλεις που κουβαλάμε μέσα μας. Για τους ανθρώπους που αφήνουν το αποτύπωμά τους στη ζωή μας. Ως παιδί της Αθήνας, ξέρω πλέον πως κάθε φορά που θα περπατώ μπροστά από το Μουσείο Μπενάκη ή στους δρόμους του κέντρου, θα σκέφτομαι το *Φεγγάρι μου*. Και ίσως τελικά αυτό να είναι η μεγαλύτερη δύναμη ενός βιβλίου: να γίνεται κομμάτι της ζωής σου.