«Το τέρας σε κοιτά απ’ το θρανίο» — Αλέξανδρος Καλαφάτης
«Το τέρας σε κοιτά απ’ το θρανίο» — Αλέξανδρος Καλαφάτης
Εκδόσεις Κάπα Εκδοτική
Γράφει η @booksenses
Καλωσορίζω το φθινόπωρο και την στήλη
«Τα βιβλία της Book.senses», με ένα βιβλίο που με συγκλόνισε. Με ένα βιβλίο που δεν τελείωσα απλώς∙ το έκλεισα και για αρκετή ώρα έμεινα σιωπηλή, προσπαθώντας να βάλω σε τάξη όλα όσα ένιωσα.
Από τις πρώτες σελίδες ήμουν συγκινημένη. Γνώριζα την υπόθεση με την οποία καταπιάνεται ο Αλέξανδρος Καλαφάτης και γνώριζα πως πίσω από τη μυθοπλασία υπάρχει μια αληθινή ιστορία, ένα γεγονός που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία. Κι όταν ξέρεις πως κάποτε όλα αυτά συνέβησαν στ’ αλήθεια, οι λέξεις αποκτούν άλλο βάρος. Δεν διαβάζεις απλώς μια ιστορία. Τη νιώθεις. Πονάς μαζί της.
Ένας νέος άνθρωπος φεύγει από το σπίτι του με όνειρα. Με εκείνη την όμορφη αγωνία που έχει κάθε παιδί όταν ανοίγει τα φτερά του και κάνει τα πρώτα του βήματα μακριά από την οικογένειά του. Περιμένει μια καινούργια ζωή, νέες γνωριμίες, φιλίες, εμπειρίες.
Κι όμως…
Εκεί όπου θα έπρεπε να αισθάνεται ασφάλεια, αρχίζει να συναντά τον φόβο.
Εκεί όπου θα έπρεπε να δημιουργεί αναμνήσεις, αρχίζει να δημιουργεί πληγές.
Και εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχουν φίλοι, βρίσκει ανθρώπους που επιλέγουν να πληγώνουν.
Το bullying παρουσιάζεται σε όλη του τη σκληρότητα. Οι «πλάκες» που δεν είναι πλάκες. Τα λόγια που μπορεί να ειπωθούν σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά να μείνουν μέσα σε έναν άνθρωπο για χρόνια. Η ταπείνωση, η ψυχολογική πίεση, η απομόνωση, ο φόβος. Ένα παιδί που υποφέρει και γύρω του άνθρωποι που βλέπουν, ακούν, υποψιάζονται… αλλά δεν μιλούν.
Και ίσως αυτό να είναι που με συγκλόνισε περισσότερο.
Η σιωπή.
Γιατί δεν είναι μόνο εκείνος που σηκώνει το χέρι του υπεύθυνος για τον πόνο. Είναι κι εκείνος που βλέπει και γυρίζει το κεφάλι. Εκείνος που ακούει και λέει «δεν είναι δική μου δουλειά». Εκείνος που ξέρει και επιλέγει να μη μιλήσει.
Πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν ένα στόμα είχε ανοίξει την κατάλληλη στιγμή;
Αν ένας άνθρωπος είχε πει «»;
Αν κάποιος είχε πλησιάσει το παιδί και του είχε πει απλώς:
«Σε βλέπω. Είμαι εδώ.»
Αυτό το βιβλίο δεν μιλά μόνο για το bullying. Μιλά για την ανθρώπινη ευθύνη. Για την ενσυναίσθηση που τόσο συχνά ξεχνάμε. Για τα σημάδια που μπορεί να μην φαίνονται στο σώμα, αλλά να ματώνουν την ψυχή. Για τα παιδιά που χαμογελούν ενώ μέσα τους διαλύονται. Για εκείνους που χρειάζονται μια φωνή δίπλα τους, αλλά φοβούνται να ζητήσουν βοήθεια.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις σελίδες, αναρωτήθηκα πόσες φορές μπορεί να έχουμε περάσει δίπλα από έναν άνθρωπο που πονούσε χωρίς να το καταλάβουμε.
Πόσα θρανία κρύβουν σιωπές; Πόσα χαμόγελα κρύβουν φόβο; Πόσα στόματα παραμένουν κλειστά;
Ο Αλέξανδρος Καλαφάτης καταπιάνεται με ένα δύσκολο και ευαίσθητο θέμα με τρόπο που δεν σε αφήνει αδιάφορο. Η ιστορία εξελίσσεται με ένταση, όμως πίσω από την αγωνία υπάρχει κάτι πολύ πιο δυνατό: η ανάγκη να θυμηθούμε πως κάθε άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί μας αξίζει σεβασμό, προστασία και μια φωνή που θα τον υπερασπιστεί.
Έκλεισα το βιβλίο συγκλονισμένη. Με θυμό. Με λύπη. Με ένα «γιατί» που δεν βρίσκει εύκολα απάντηση.
Αλλά και με μια βαθιά πεποίθηση:
Πρέπει να μιλάμε.
Γιατί η σιωπή δεν προστατεύει πάντα. Μερικές φορές πληγώνει περισσότερο.
Και γι’ αυτό θεωρώ πως το «Το τέρας σε κοιτά απ’ το θρανίο» είναι ένα βιβλίο που αξίζει και πρέπει να διαβαστεί από όλους. Από παιδιά, γονείς, εκπαιδευτικούς, αλλά και από όλους εμάς. Για να μάθουμε να κοιτάμε λίγο πιο προσεκτικά. Να ακούμε λίγο περισσότερο. Να μην προσπερνάμε.
Με μεγάλο ενθουσιασμό καλωσορίζω, λοιπόν, αυτή τη νέα σελίδα της Book.senses με ένα βιβλίο που άφησε μέσα μου ένα βαθύ αποτύπωμα.
Και τον συγγραφέα τον επικροτώ με όλη μου την καρδιά.
Γιατί χρειάζεται θάρρος για να κοιτάξεις κατάματα μια τόσο σκοτεινή πλευρά της κοινωνίας μας και ακόμη περισσότερο θάρρος για να πεις μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου:
Μη σωπαίνεις. Μίλησε. Ίσως η φωνή σου γίνει η σωτηρία κάποιου. ❤️📖
Σχόλια