Η μπιρίμπα του Θεού – Νάσια Αμπατζόγλου

Γράφει η @booksenses

Η μπιρίμπα του Θεού – Νάσια Αμπατζόγλου

Εκδόσεις Lebee Publications

Υπάρχουν τίτλοι που τραβούν αμέσως την προσοχή σου και σε κάνουν να θέλεις να ανακαλύψεις τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις τους. Η «Μπιρίμπα του Θεού» της Νάσιας Αμπατζόγλου ήταν ακριβώς μια τέτοια περίπτωση για μένα! Ένας τίτλος που με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή, καθώς συνδυάζει κάτι τόσο καθημερινό, ένα παιχνίδι με χαρτιά, με μια αναφορά στον Θεό, γεννώντας ερωτήματα και προσδοκίες για όσα πρόκειται να συναντήσουμε στις σελίδες του.

Η ιστορία ξεκινά στο σπίτι της κυρά Ντίνας, όταν ένα ανώνυμο κάλεσμα φέρνει κοντά τέσσερις γυναίκες για μια παρτίδα μπιρίμπα. Η κυρά Ντίνα, η Σμαρώ, η Χαρικλίτσα και η Αργυρούλα παίρνουν τις θέσεις τους γύρω από το τραπέζι, σε μια συνάντηση που αρχικά μοιάζει απλή και συνηθισμένη. Οι λαχανοντολμάδες έχουν την τιμητική τους, τα ποτήρια γεμίζουν κρασί και η παρέα ετοιμάζεται να παίξει. Όμως, αυτό το τραπέζι πρόκειται να φιλοξενήσει πολύ περισσότερα από φαγητό, ποτό και χαρτιά. Θα φιλοξενήσει παράπονα, διαφορετικούς χαρακτήρες, προσωπικές αλήθειες και εξομολογήσεις!

Μέσα από τις συζητήσεις και τις αντιδράσεις των ηρωίδων, ξεδιπλώνονται ανθρώπινες ιστορίες, σκέψεις και συναισθήματα. Το χιούμορ συναντά την πίκρα, η καθημερινότητα αποκαλύπτει τις πιο βαθιές της πλευρές και οι χαρακτήρες μάς θυμίζουν πως πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει μια ιστορία που δεν γνωρίζουμε πάντα. Η ζωή, άλλωστε, μοιάζει πολλές φορές με μια παρτίδα χαρτιά: δεν ξέρεις τι θα σου μοιραστεί, αλλά μπορείς να επιλέξεις πώς θα παίξεις.

Αυτό που κάνει το βιβλίο ξεχωριστό είναι και η λογοτεχνική του σύνθεση. Η συγγραφέας συνδυάζει το θεατρικό έργο με την ποιητική συλλογή «Αλοκλίνη», προσφέροντας δύο διαφορετικούς τρόπους έκφρασης. Από τη μία, οι διάλογοι, οι συγκρούσεις και οι ανθρώπινες σχέσεις· από την άλλη, η ποίηση, που στρέφει το βλέμμα στον εσωτερικό κόσμο, στον έρωτα, στην απώλεια και στα συναισθήματα που συχνά δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε.

Η «Μπιρίμπα του Θεού» απευθύνεται σε αναγνώστες που αγαπούν τους αυθεντικούς χαρακτήρες, το μαύρο χιούμορ, τις ανθρώπινες αλήθειες και τα βιβλία που αφήνουν χώρο για σκέψη. Δεν χρειάζεται να αναζητάς μεγάλες περιπέτειες για να βρεις ενδιαφέρον σε μια ιστορία. Μερικές φορές, ένα τραπέζι και τέσσερις γυναίκες αρκούν για να ανοίξουν δρόμους προς τον ανθρώπινο ψυχισμό.

Κλείνοντας, θέλω να πω πως η Νάσια Αμπατζόγλου με συγκίνησε με όλη της τη στάση γραφής, με τον τρόπο που προσεγγίζει τους ανθρώπους και με όσα επιλέγει να μοιραστεί μαζί μας. Γιατί η λογοτεχνία δεν βρίσκεται μόνο στις ιστορίες που διαβάζουμε, αλλά και στον τρόπο που μας κάνει να κοιτάζουμε λίγο διαφορετικά τη ζωή μας.

Και τώρα αναρωτιέμαι: αν η ζωή μας ήταν μια παρτίδα μπιρίμπα, θα εμπιστευόμασταν τα χαρτιά μας στην τύχη ή θα προσπαθούσαμε να αλλάξουμε την παρτίδα;