Όταν κοιτάς από ψηλά (μοιάζει η γη με ζωγραφιά)

Η βιογραφία του Εμμανουήλ Καραλή, του κορυφαίου πια επικοντιστή στην Ελλάδα, δεν είναι ένα ανάγνωσμα γεμάτο με τα κατορθώματα του μεγάλου αυτού αθλητή. Όχι πως λείπουν από τις σελίδες του, αλλά ο Μανόλο -όπως τον ξέρουμε όλοι- δεν εμπιστεύτηκε τον Νίκο Μιχαλόπουλο να του πει την ιστορία του για να καυχηθεί για όσα έχει πετύχει, αλλά γιατί ήθελε να κάνει ένα είδους ψυχοθεραπείας, με σκοπό να βοηθήσει εκείνους που ένιωσαν κάποια στιγμή περιθωριοποιημένοι σαν εκείνον, ή που νιώθουν πως τα όνειρά τους δεν θα αποκτήσουν ποτέ σώμα.

Τον Μανόλο τον γνωρίσαμε μέσα από τον αθλητισμό και τις επιτυχίες του που, όσο περνάει ο καιρός, μας κάνουν όλο και πιο περήφανους. Μα σε αυτό το βιβλίο, γνωρίζουμε πραγματικά τον άνθρωπο Εμμανουήλ Καραλή, εκείνο το γελαστό παιδί που πέρασε μέσα από μια προσωπική κόλαση για να μπορεί να χαμογελάει σήμερα και να κάνει το ένα πανελλήνιο ρεκόρ μετά το άλλο.

Σε κάθε κεφάλαιο μιλάει για κάποια σημαντική στιγμή που τον καθόρισε σαν άνθρωπο, αλλά κυρίως μιλάει για όσους στάθηκαν δίπλα του στην πορεία του και του κράτησαν το χέρι για να του δώσουν δύναμη, όπως και για εκείνους που στάθηκαν στο χρώμα της επιδερμίδας του παρά στις ικανότητές του. Μιλάει για τα κομμένα φτερά του, την αμφισβήτηση, την μελαγχολία και την κατάθλιψη, τις απογοητεύσεις του και το πως βρήκε το σθένος να κοιτάξει μέσα του και να αλλάξει τα πάντα.

Από την ρατσιστική συμπεριφορά του πρώην προπονητή του, τον οποίο τελικά ο Μανόλο πήγε στο δικαστήριο με την απόφαση να είναι καταδικαστική για τον προπονητή, και την απογοήτευσή του που αθλητές παρόντες τις στιγμές που δεχόταν αυτή την λεκτική κακοποίηση δεν τον στήριξαν, ως το Παρίσι όπου κέρδισε το αργυρό πίσω από τον Σαμ Κέντρικς και τον -εξωγήινο- Ντουμπλάντις, ο Μανόλο μας παίρνει μαζί του σε ένα ταξίδι που πονάει, αλλά και που προσφέρει αισιοδοξία χάρη στον δικό του τρόπο σκέψης. Τα κεφάλαια που μιλάνε για τους γονείς του και την αδερφή του -έχει αφιερώσει ένα στον καθένα- προκαλούν τρομερή συγκίνηση και δεν μπορείς να μην τους αγαπήσεις, αλλά και να μην νιώσεις την αγάπη του Μανόλο γι' αυτούς. Αλλά και το κεφάλαιο όπου μιλάει για τον Γιώργο Πομάσκι, τον άνθρωπο που μαζί με τον πατέρα του τον έβγαλαν από το τέλμα που τον είχε ρίξει το μίσος για τη διαφορετικότητά του, ήταν για μένα ένα από τα πιο συγκινητικά. Συγκινητική ήταν και η αναφορά στην Κατερίνα Στεφανίδη και φυσικά, στο άλλο του μισό στον αθλητισμό, τον Μίλτο Τεντόγλου.

Η βιογραφία του Μανόλο είναι ένα βιβλίο που οφείλει να διαβάσει κάθε νέο παιδί που παλεύει με τον εαυτό του γιατί ο ίδιος ο Εμμανουήλ είναι ένα πρότυπο για τους νέους -κι όχι μόνο, μπορεί να διδάξει και πολλά στους μεγαλύτερους. Η διαδρομή του από το σκοτάδι που τον έριξε ο ρατσισμός και η λεκτική κακοποίηση, ως το φως στο οποίο βγήκε, είναι διδακτική, όπως οι μικρές διδακτικές ιστορίες που μοιράζεται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του.

Το "Όταν κοιτάς από ψηλά" είναι ένα ανάγνωσμα που με άγγιξε και που αγάπησα γιατί μέσα από αυτό μπήκα στην ψυχή και το μυαλό του αγαπημένου μου Μανόλο, και είδα με τα ίδια μου τα μάτια πόσο όμορφα και φωτεινά είναι.