Τρεις προσευχές της Αφροδίτης Σφακιανού

Μία για την αγάπη, μία για την εκδίκηση και μία για τη συγχώρεση.

Οι μοίρες δεν ξεχνούν, απλώς περιμένουν την αλήθεια να ειπωθεί.

Το πρώτο βιβλίο της Αφροδίτης Σφακιανού αποτέλεσε μια έκπληξη για μένα, όχι γιατί δεν γνώριζα ότι γράφει, αλλά γιατί δεν περίμενα πως η πρώτη απόπειρά της θα ήταν τόσο ολοκληρωμένη και τόσο καλά δομημένη. Ας μην γελιόμαστε, σπανίζει η τελειότητα, ωστόσο το βιβλίο της Αφροδίτης -όσον αφορά αυτά τα δύο χαρακτηριστικά τουλάχιστον- πλησιάζει αρκετά προς τα εκεί.

Ας μιλήσουμε όμως λίγο για το βιβλίο.

Η εκδίκηση είναι αυτή που φέρνει τον Φίλιππο πίσω στην Ελλάδα μετά από αρκετά χρόνια, έχοντας στο νου του το τέλειο σχέδιο για να εκδικηθεί τον άνθρωπο που θεωρεί υπαίτιο για την τραγωδία που ξεκλήρησε την οικογένεια του. Σκοπός του είναι να κάνει τον Στέφανο Αλεξόυ να πληρώσει ακριβά τις παρελθοντικές του πράξεις, με κύριο σκοπό του για να πετύχει το σχέδιό του, να ξελογιάσει την μονάκριβη κόρη του εχθρού του, τη Δανάη. Όμως οι μοίρες, που μένουν κρυμένες στο σκοτάδι και γελούν με τα σχέδια των ανθρώπων, βάζουν το χεράκι του και φέρνουν τα πάνω-κάτω. Ο έρωτας ρίξει τα βέλη του και τα πάντα ανατρέπονται θεαματικά.

Δεν θα πω κάτι περισσότερο για το θέμα του βιβλίου. Πάνω-κάτω το έχουμε δει ξανά και σε άλλα βιβλία, μόνο που εδώ η Αφροδίτη το κάνει τόσο δικό της που πιστεύεις πως της ανήκει, πως εκείνη το δημιούργησε και απλά οι άλλοι την αντέγραψαν. Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών είναι ένα κουβάρι και τα νιώθεις πραγματικά όσο διαβάζεις το βιβλίο. Οι χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει είναι ανθρώπινοι -και διαβολικοί- και είναι σωστά δωσμένοι. Ειδικά ο ηθικός αυτουργός της ιστορίας -δεν θα κάνω spoiler, όσοι το έχετε διαβάσει ξέρετε για ποιον μιλάω- είναι σκιαγραφημένος στην εντέλεια και δεν σου αφήνει περιθώριο να αμφισβητήσεις τις προθέσεις του και τις πράξεις του.

Μου άρεσαν πάρα πολύ οι αναδρομές στο παρελθόν, εκεί όπου ξεδιπλώνεται η ιστορία και η τραγωδία της οικογένειας του Φϊλιππου, και για μένα ήταν τα καλύτερα κομμάτια του βιβλίου γιατί, σαφώς, δίνουν απαντήσεις και μια άλλη κατεύθυνση στην ιστορία που γνωρίζαμε ως εκείνη τη στιγμή. Το μεγαλύτερο θύμα του βιβλίου είναι η Θάλεια, που έγινε και η αγαπημένη μου ηρωίδα, ενώ κυριαρχεί το μίσος, η χειραγώγηση, αλλά και η αθωότητα κάποιων ψυχών που πληρώνουν τελικά το μεγαλύτερο τίμημα. Είναι ενα βιβλίο που μιλάει για τον θυμό, τα λάθη, αλλα και τη δύναμη να συγχωρείς. Είναι ενα βιβλίο που υμνεί την νίκη του φωτός ενάντια στο σκοτάδι. Οι χαρακτήρες παίρνουν λάθος αποφάσεις που πληγώνουν ακομα και τους ίδιους, αλλά ταυτόχρονα την κατάλληλη στιγμή δρουν οπως πρέπει γιατί μια στιγμή φτάνει ώστε να κοιτάξεις την αλήθεια κατάματα.

Η γραφή της είναι προσεγμένη και αρκετά λυρική. Σε κάποια κομμάτια του βιβλίου προσωπικά με συνεπήρε, ενώ σε άλλα μου φάνηκε λίγο υπερβολική και μου χάλασε λίγο το συναίσθημα, αλλά έχει να κάνει καθαρά με τα αναγνώσματά μου και τις εμπειρίες μου ως αναγνώστρια, και όχι με τη συγγραφέα και την ικανότητά της.

Αν έπρεπε να πω κάτι αρνητικό γι' αυτό το βιβλίο, καθαρά σαν αναγνώστρια βάση των όσων διαβάζω, θα έλεγα πως δεν μου ήταν πειστικό το γεγονός πως οι πρωταγωνιστές τη μία μέρα γνωρίστηκαν και είπαν το σ' αγαπώ με τόση ευκολία πολύ σύντομα. Καταλαβαίνω απόλυτα τη συγγραφέα, και γιατί το έκανε -άλωστε το συζητήσαμε κιόλας (σας προλαβαίνω πριν με πείτε ξινή και στριμμένη)- ωστόσο για μένα, όσο δυνατά συναισθήματα και να νιώθεις για κάποιον άνθρωπο που γνώρισες πρώτη φορά, δυσκολεύομαι να πιστέψω πως πρόλαβες να τον αγαπήσεις... για μένα η αγάπη έρχεται με τον καιρό κι είναι η μοναδική μου ένσταση μέσα σε ένα κατά τ' άλλα υπέροχο συγγραφικό ντεμπούτο που βάζει πολύ ψηλά τον πήχη για το επόμενο βιβλίο της Αφροδίτης.

Εν κατακλείδι, το Τρεις Προσευχές είναι ένα βιβλίο που χαίρομαι που διάβασα, δεν ένιωσα να χάνω τον χρόνο μου σε κανένα σημείο και με γέμισε με έντονα συναισθήματα. Είναι μια ιστορία την οποία άνετα έβλεπα και σαν σειρά στην τηλεόραση.

Καλοτάξιδο να είναι κι αν δεν το έχετε διαβάσει ως τώρα, να το κάνετε, αξίζει πραγματικά.