Τζένη Γιαννόπουλου:(η λογοτεχνία) Αν προσπαθήσει να “θεραπεύσει”, γίνεται διδακτική.

Η Γεωργία Α "ανακρίνει" την Τζένη Γιαννόπουλου και μαθαίνει ολα τα μυστικά πίσω απο τη συγγραφή του βιβλίου της "Ολόκληρη ξανά"

Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να γράψεις το Ολόκληρη ξανά;Ήταν μια ανάγκη προσωπική, μια μορφή θεραπείας ή μια συνειδητή απόφαση να μιλήσεις και για άλλους;

Το έγραψα γιατί δεν άντεχα άλλο να τα κρατάω μέσα μου. Ξεκίνησε από μένα, αλλά δεν έμεινε εκεί. Ήξερα πως όσα έζησα δεν ήταν μόνο δικά μου και πως πίσω από τον πόνο υπάρχουν μοτίβα, εξηγήσεις και τρόποι να σταθείς όρθιος. Με τις δικές μου ιστορίες και με όσα γνωρίζω από την ψυχολογία, ήθελα να βοηθήσω άλλους να καταλάβουν τι τους συμβαίνει και να πάψουν να νιώθουν χαλασμένοι. Όχι για να τους σώσω. Για να τους θυμίσω ότι μπορούν μόνοι τους.

Ο τίτλος «Ολόκληρη ξανά» είναι βαθιά φορτισμένος συναισθηματικά.

Πότε ένιωσες εσύ πρώτη φορά “ολόκληρη ξανά”;

Ένιωσα «ολόκληρη ξανά» όταν σταμάτησα να κοιτάζω γύρω μου και άρχισα να δουλεύω σοβαρά με τον εαυτό μου. Όταν τόλμησα να κοιτάξω πραγματικά μέσα μου, χωρίς δικαιολογίες και χωρίς ωραιοποιήσεις. Εκεί δεν βρήκα μόνο πόνο. Βρήκα δύναμη. Και κυρίως, ευθύνη. Από εκεί ξεκίνησε η επανασύνδεση.

Τα κείμενα του βιβλίου είναι σύντομα, αλλά πυκνά.

Πώς γεννιέται ένα τέτοιο “κομμάτι δύναμης”; Από μια σκέψη, ένα βίωμα, μια λέξη;

Όταν πιάσεις πάτο, δεν έχεις επιλογές. Ή μένεις εκεί ή ανεβαίνεις. Εκεί γεννιούνται αυτά τα κείμενα. Από τη στιγμή που μαζεύεις τα κομμάτια σου και αποφασίζεις να μη μείνεις θρύψαλα. Τα παίρνεις ένα ένα και τα μετατρέπεις σε δύναμη. Όχι όμορφα. Αληθινά.

Πολλά σημεία μοιάζουν σαν να μιλούν απευθείας στον αναγνώστη.

Όταν έγραφες, είχες κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο στο μυαλό σου ή μιλούσες στον εαυτό σου;

Ναι. Τον εαυτό μου στις στιγμές που δεν είχε κανέναν. Και παράλληλα, τον άγνωστο άνθρωπο που θα διαβάσει μια σελίδα και θα πει “δεν είμαι τρελός, δεν είμαι μόνος”.

Το βιβλίο δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, αλλά προσφέρει συντροφιά.

Πιστεύεις ότι η λογοτεχνία οφείλει να “θεραπεύει” ή απλώς να στέκεται δίπλα;

Δεν οφείλει τίποτα. Αν προσπαθήσει να “θεραπεύσει”, γίνεται διδακτική. Αν σταθεί δίπλα με ειλικρίνεια, τότε ναι, μπορεί και να βοηθήσει. Εγώ διάλεξα τη συντροφιά. Τα υπόλοιπα τα κάνει ο αναγνώστης.

Υπάρχει κάποιο κείμενο μέσα στο βιβλίο που σε δυσκόλεψε περισσότερο να γράψεις — συναισθηματικά ή ψυχικά;

Ναι. Υπήρξαν κείμενα που με γύρισαν πίσω. Που δεν τα έγραφα απλώς, τα ξαναζούσα. Βρέθηκα να γράφω κλαίγοντας με λυγμούς, όχι από αδυναμία, αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε απόσταση ανάμεσα σε μένα και σε όσα είχα περάσει. Ήταν το τίμημα της ειλικρίνειας. Και το δέχτηκα.

Αν το Ολόκληρη ξανά είχε γραφτεί σε άλλη φάση της ζωής σου,πιστεύεις ότι θα ήταν το ίδιο βιβλίο;

Αν είχε γραφτεί πριν βρω εμένα, θα ήταν άλλο βιβλίο. Πιο θυμωμένο, με κατάλοιπα, με περισσότερο βάρος. Θα είχε γραφτεί από την οπτική εκείνου που πνίγεται και δεν ξέρει από πού να κρατηθεί. Το σημερινό γράφτηκε από κάποιον που βγήκε στην επιφάνεια. Όχι αλώβητος, αλλά παρών.

Πολλοί αναγνώστες νιώθουν ότι “φαίνονται” μέσα στις σελίδες του.

Πώς βιώνεις αυτή τη σύνδεση με ανθρώπους που δεν γνωρίζεις προσωπικά;

Το βιώνω σαν έναν αθόρυβο διάλογο. Σαν κάποιος να μου λέει κι εμένα «ε, ψιτ, δεν είσαι μόνη». Ταυτόχρονα νιώθω τον πόνο του άλλου, γιατί ξέρω πώς είναι να βρίσκεσαι εκεί. Και μέσα σε αυτό υπάρχει χαρά. Όχι θριαμβευτική. Ήσυχη. Η χαρά ότι, έστω και λίγο, έβαλα το λιθαράκι μου για να μπορέσει κάποιος να σταθεί ξανά στα πόδια του.

Σε μια εποχή γρήγορης κατανάλωσης λέξεων, εσύ επιλέγεις τη σιωπή, το βάθος και την παύση. Είναι στάση ζωής ή συγγραφική επιλογή;

Δεν είναι πόζα ούτε τεχνική. Είναι στάση ζωής. Δεν με αφορά η γρήγορη κατανάλωση των λέξεων, ούτε ο θόρυβος που ξεχνιέται σε πέντε λεπτά. Με ενδιαφέρει η παύση, εκεί που ο άλλος μένει μόνος με αυτό που διάβασε και αναγκάζεται να το νιώσει. Έτσι λειτουργώ και στη ζωή μου. Λιγότερα λόγια, περισσότερη ουσία. Αν κάτι αξίζει, αντέχει και τη σιωπή.

Αν κάποιος διαβάσει το βιβλίο σε μια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής του,τι θα ήθελες να του μείνει όταν κλείσει την τελευταία σελίδα;

Θα ήθελα να του μείνει η αίσθηση ότι δεν τελείωσε εδώ. Ότι μπορεί να είναι εξαντλημένος, φοβισμένος, μπερδεμένος, αλλά δεν είναι χαμένος. Να κλείσει το βιβλίο και να νιώσει λίγο πιο γειωμένος, λίγο λιγότερο μόνος. Όχι με απαντήσεις, αλλά με μια εσωτερική φωνή που λέει «μπορώ να αντέξω κι αυτό».

Τι σημαίνει για σένα σήμερα η λέξη «ολόκληρη»;

Σημαίνει να υπάρχω χωρίς να μικραίνω τον εαυτό μου για να χωρέσω. Να κουβαλάω όλα μου τα κομμάτια, ακόμα κι αυτά που πονάνε, χωρίς ντροπή. Να μη ζητάω άδεια για αυτό που είμαι. Ολόκληρη δεν σημαίνει τέλεια. Σημαίνει αληθινή.

Και τέλος, αν το βιβλίο αυτό ήταν ένα γράμμα…σε ποιον θα ήταν γραμμένο;

Στον άνθρωπο που νιώθει πως διαλύθηκε και προσπαθεί στα κρυφά να σταθεί όρθιος. Σε εκείνον που χαμογελάει απ’ έξω και μέσα του παλεύει. Θα ήταν ένα γράμμα που δεν δίνει υποσχέσεις, αλλά λέει ξεκάθαρα: σε βλέπω. Και μπορείς.

Το φωτογραφικό υλικό είναι από το αρχείο της κυρίας Γιαννοπούλου στο instagram