Ο μισθοφόρος του Στίβεν Πρέσσφιλντ

Διότι τώρα βλέπομεν διά κατόπτρου αινιγματωδώς, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον τώρα γνωρίζω κατά μέρος, τότε δε θέλω γνωρίσει καθώς κι εγνωρίσθην. Τώρα δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μεγαλύτερα δε τούτων είναι η αγάπη.

22 χρόνια μετά τη Σταύρωση του Ιησού, μια επιστολή γραμμένη από έναν φανατικό της νέας θρησκείας- κατά τα λεγόμενα των Ρωμαίων- που δημιουργήθηκε από την σταύρωση αυτή, φέρνει τα πάνω-κάτω στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία που ακόμα προσπαθεί να επιβάλλει τάξη στην Ιερουσαλήμ και τα τριγύρω μέρη. Η επιστολή στέλνετε στην Ελληνική πόλη της Κορίνθου και δεν πρέπει να φτάσει ως εκεί γιατί τότε το μήνυμα θα εξαπλωθεί και αυτό θα έχει άσχημο αντίκτυπο απέναντι στην Αυτοκρατορία. Ρωμαίοι αξιωματούχοι έχουν πληροφορίες πως μία από τις 15- τουλάχιστον- επιστολές κουβαλάει πάνω του ο Μιχαήλ, ένας άντρας που μαζί του έχει ένα μουγκό κορίτσι, έτσι προσλαμβάνουν τον Τελαμώνα, έναν πολεμιστή της δεκάτης λεγεώνας που έχει ως κώδικα να βγάζει εις πέρας τις αποστολές του χωρίς να κάνει πίσω, ώστε να τους βρει.

Ο Τελαμώνας, μαζί με τον Δαβίδ, έναν νεαρό Ιουδαίο που αποφασίζει να τον ακολουθήσει, ξεκινάνε ένα ταξίδι υπό αντίξοες συνθήκες για να βρουν τον Μιχαήλ και το αγρίμι, την κόρη του. Μόνο το ταξίδι αυτό θα καταλήξει να είναι ένα μεγάλο και λυτρωτικό μάθημα για τον Τελαμώνα. Ένα ταξίδι που θα τον τσακίσει και θα ενώσει τα κομμάτια του από την αρχή.

Ο Τελαμώνας δεν είναι χαρακτήρας που λέει πολλά, παλεύει σαν λιοντάρι, είναι απόμακρος και τρομαχτικός μα από την πρώτη κιόλας στιγμή καταλαβαίνεις πως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το σωστό. Αντιδρά απέναντι στο λάθος, έχει δει τόσα πολλά πράγματα που τον έχει κάνει να φαίνεται άδειος από συναισθήματα όμωςτη βαναυσότητα απέναντι στους αθώους δεν την ανέχεται.

Στην αποστολή που τον αναγκάζουν να αναλάβει, βρίσκει έναν σκοπό, αλλά ο σκοπός του δεν είναι να παραδώσει την επιστολή στους Ρωμαίους...σκοπός του γίνεται να κρατήσει ζωντανό αυτό το μουγκό κορίτσι, πάση θυσία. Ο δεσμός που αναπτύσσεται μεταξύ τους- αλλά και μεταξύ εκείνου και του νεαρού Δαβίδ- είναι μεγάλος και δυνατός, είναι κι ίσως αυτό που τον κρατάει ζωντανό. Η μικρή Ρουθ ξυπνάει μέσα του τη χαμένη ανθρωπιά του και του θυμίζει πως υπάρχει κι άλλη ζωή πέρα από αυτή που έχει μάθει.

Στην πορεία τους γνωρίζουν αντιμετωπίζουν μεγάλους κινδύνους αλλά οι μεγαλύτεροι είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Έρχονται αντιμέτωποι με τον νόμο του “όπως φερθείς θα σου φερθούν”, με την προδοσία, με την αγριότητα των ανθρώπων και με τον ίδιο τον θάνατο.

Το βιβλίο αυτό με συγκλόνισε. Η γραφή του Πρέσφιλντ είναι μια επίθεση κατά μέτωπο προς τον αναγνώστη. Απλή, μερικές φορές και χωρίς συναίσθημα, καταφέρνει να σου περάσει όλες τις πληροφορίες χωρίς να σε αφήσει με απορίες. Αυτό που είναι αξιοθαύμαστο είναι πως έχεις την εντύπωση ότι διαβάζεις ιστορικές καταγραφές ενός ανθρώπου που ακολουθούσε τον Τελαμώνα και τους συντρόφους του, χωρίς εκείνοι να ξέρουν ότι ήταν εκεί, μαζί τους. Σου δίνει τα γεγονότα χωρίς συναισθηματισμούς μα καταφέρνει να σε κάνει να δεθείς, να αγαπήσεις και να μισήσεις τους χαρακτήρες του. Σου παραθέτει γεγονότα μα ποτέ δεν παίρνει θέση, σου δίνει την καλή πλευρά όλων και μετά γκρεμίζει οτιδήποτε μπορεί να σου έχει δώσει την εντύπωση πως έχει εξυψώσει.

Η μικρή Ρουθ κλέβει τις εντυπώσεις με την ανθεκτικότητά της και το πείσμα της, ενώ τον Τελαμώνα δεν μπορείς να μην τον θαυμάσεις.

Πίστευα πως μετά από το “Οι πύλες της φωτιάς” δεν θα μπορούσε να με συγκλονίσει άλλο βιβλίο αλλά να που ήρθε πάλι ο Πρέσφιλντ με μια ιστορία του που με έκανε να κλάψω, να σφιχτεί το στομάχι μου και να κλείσω στο τέλος το βιβλίο με χαμόγελο. Γιατί στον Μισθοφόρο η ελπίδα θα έρθει από εκεί που δεν την περιμένεις, θα γίνει κομμάτια ξαφνικά, θα δώσει τη θέση της στην απελπισία μόνο και μόνο για να αναγεννηθεί ξανά από τις στάχτες της.

Εν κατακλείδι, το βιβλίο “Ο μισθοφόρος” είναι ένα μικρό αριστούργημα, σε διδάσκει πολλά μα κυρίως μεταφέρει το μήνυμα που προσπάθησε ο Ιησούς να διαδώσει… η αγάπη σώζει… η ανιδιοτελής αγάπη είναι αυτή που δίνει σκοπό… η αγάπη για τον διπλανό σου, όποιος κι αν είναι αυτός…