Ο Paris Biamis προτείνει: Μαρσύας του Δημήτρη Αφεντούλη

Η άποψη μου

Μια πρωτόγνωρη αναγνωστική εμπειρία με περίμενε πιάνοντας το συγκεκριμένο βιβλίο. Ήθελα απόλυτη ησυχία για να βυθιστω στην ιστορία και το εννοώ κυριολεκτικά. Ο συγγραφέας μεσα από μια πολυεπίπεδη γραφή, άλλοτε ποιητική, άλλοτε λυρική και όποτε χρειαζόταν απόλυτα πραγματική μου χάρισε στην κυριολεξία έναν σατυρικό θρήνο για την βία του έρωτα. Κάθε λέξη, κάθε πρόταση και κάθε κεφάλαιο ένα πάντρεμα της ελληνικής μυθολογίας στη σύγχρονη εποχή μας. Ένα πολύ βαθύ ταξίδι στις σχέσεις και πόσο μπορούν να μας φθείρουν χωρίς να το αντιληφθούμε. Ένα τέλος συγκλονιστικό. Καθόλη τη διάρκεια της ανάγνωσης έφτιαχνα με το μυαλό μου όλες τις σουρεαλιστικές εικόνες που μου χάρισε απλόχερα με το ταλέντο του ο συγγραφέας. Από τα βιβλία που όχι μόνο ταξίδεψα, αλλά με έκανε να μάθω και πράγματα για τον εαυτό μου. Με βιβλία και συγγραφείς τέτοιου επιπέδου διαπιστώνω ότι έχω πράξει πολύ σωστά και πλέον επιλέγω Έλληνες συγγραφείς.

Περίληψη:

Κάποιες ιστορίες είναι προορισμένες να ειπωθούν. Κάποιες αγάπες δεν είναι προορισμένες να διαρκέσουν. Και κάποια νήματα –όσο σφιχτά κι αν αγκαλιάζονται– είναι γραφτό να κοπούν.

Ο Δάφνης δεν αναζήτησε τις Μοίρες, αλλά οι Μοίρες αναζήτησαν εκείνον. Η αγάπη τον παρέσυρε σαν βαθύ ποτάμι – μα ακόμα και σε ρηχά νερά, μπορείς να πνιγείς.

Οι θεοί παίρνουν θέση. Οι θνητοί παλεύουν να ελευθερωθούν. Η επιθυμία και η καταστροφή γίνονται ένα, αδύνατο να ξεχωρίσουν.

Ο Δάφνης είναι παγιδευμένος σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο: μια ιστορία παλαιότερη από τον χρόνο, ένα τραγούδι που παιζόταν πολύ πριν από τη γέννησή του. Μια ιστορία αφοσίωσης και προδοσίας. Σιωπής και μελωδίας.

Η μονομαχία θα δοθεί ξανά. Ο Κάτω Κόσμος περιμένει. Θα ακολουθήσεις τον Δάφνη στον Άδη;