Εκ Γενετής Κενός της Εύας Καραφαντάλου

Συγγραφέας: Εύα Καραφαντάλου

Εκδοσεις Κούρος

Γράφει η Γεωργία Α.

Υπάρχουν συναντήσεις που μοιάζουν λιγότερο με σύμπτωση και περισσότερο με κάτι γραμμένο σε έναν αόρατο χάρτη ζωής. Από αυτές τις συναντήσεις που δεν συμβαίνουν απλώς, αλλά μοιάζουν να μας περιμένουν. Μια τέτοια στιγμή αποτελεί και η γνωριμία της Βανέσας και του Χριστόφορου στο εργοστάσιο σοκολάτας τον παλμό της οικογενειακής αυτοκρατορίας της Βανέσας και ταυτόχρονα το φόντο όπου θα «στηθεί» μια ιστορία που δεν χωρά εύκολες κατηγοριοποιήσεις.

Η Βανέσα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή, ο πατέρας της τής παραχωρεί τη θέση του, μια ευθύνη που τη βαραίνει περισσότερο από όσο αφήνει να φανεί. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αναλαμβάνει ρόλους που δεν επέλεξε συνειδητά, αλλά καλείται να υπηρετήσει. Από την άλλη, ο Χριστόφορος, πορτιέρης του εργοστασίου, είναι η ήρεμη, αθόρυβη παρουσία που περνά απαρατήρητη μόνο από όσους δεν ξέρουν να κοιτούν. Ένας άνθρωπος που δείχνει απλός αλλά κρύβει πολλά περισσότερα απ’ όσα μαρτυρά το βλέμμα του και σίγουρα περισσότερα από όσα θα περίμενε κανείς από τη φαινομενικά ταπεινή θέση του.

Το εργοστάσιο γίνεται ένα σκηνικό μοίρας. Εκεί, ανάμεσα σε βλεμματα, καθημερινές καλημέρες και στιγμές που μοιάζουν ασήμαντες, γεννιέται ένας έρωτας βαθύς. Ένας έρωτας που μοιάζει περισσότερο με αναγνώριση παρά με γνωριμία σαν να συναντιούνται άνθρωποι που είχαν ήδη συναντηθεί μέσα τους, πριν καν μιλήσουν.

Στον πυρήνα αυτής της σχέσης, όμως, υπάρχει κάτι άρρητο. Μια κενότητα που δεν ονομάζεται εύκολα. Είναι η απουσία έκφρασης, αυτές οι σιωπές που φοβάσαι να σπάσεις γιατί το συναίσθημα είναι τόσο δυνατό, τόσο εύθραυστο, που μοιάζεις να κινδυνεύεις είτε να το συνθλίψεις είτε να σε συνθλίψει. Είναι το κενό που δεν γεμίζει ούτε με λέξεις ούτε με υποσχέσεις το κενό που κουβαλάμε όλοι, άλλοτε γεμάτοι πληγές και άλλοτε απλώς γεμάτοι φόβους.

Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν είναι μπορεί ο έρωτας να θεραπεύσει κάτι που προϋπάρχει; Μπορεί να σταθεί απέναντι σε όσα κουβαλά ο καθένας «εκ γενετής»; Η Βανέσα και ο Χριστόφορος δεν είναι ήρωες αψεγάδιαστοι. Είναι δύο άνθρωποι που παλεύουν με την ταυτότητά τους, με οικογενειακά βάρη, με προσδοκίες, καθήκοντα και βαθιά ριζωμένες σιωπές. Και ακριβώς αυτή η ατέλεια κάνει την ιστορία τους αληθινή, ανθρώπινη και τόσο βαθιά συγκινητική.

Χωρίς να προδώσω τη συνέχεια ή το τέλος, μπορούμε να πούμε ότι το βιβλίο της Εύας Καραφαντάλου δεν είναι απλώς μια ιστορία έρωτα. Είναι μια ιστορία αναμέτρησης με τον εαυτό. Μια αφήγηση για εκείνο το «άδειο» που όλοι κρύβουμε κάπου μέσα μας, αλλά και για τη δύναμη της συνάντησης που μπορεί να μην το γεμίσει, αλλά σίγουρα μπορεί να το φωτίσει.

Αξίζει, ωστόσο, να σημειωθεί κάτι σημαντικό: βιβλία όπως αυτό χρειάζονται φροντίδα. Η επιμέλεια δεν είναι λεπτομέρεια∙ είναι ευθύνη. Οι εκδόσεις οφείλουν να προσέχουν ιδιαίτερα έργα που έχουν ουσία και δυναμική, ώστε η λογοτεχνική αξία να φτάνει στον αναγνώστη ατόφια και προσεγμένη. Γιατί όταν μια ιστορία έχει ψυχή, είναι κρίμα οι μικρές ατέλειες της έκδοσης να σκιάζουν την εμπειρία της.

Το «Εκ Γενετής Κενός» είναι ένα βιβλίο που σε κάνει να σκεφτείς, να νιώσεις και ίσως να αναμετρηθείς με τον δικό σου εσωτερικό χώρο. Ένα βιβλίο που δεν προσπαθεί να γεμίσει το κενό, αλλά να δείξει πως μέσα στο άδειο μπορεί να βρεθεί φως.