Αγώνας βιβλίου: πόσα βιβλία μπορούμε να διαβάσουμε τελικά;

Όσοι αγαπάμε τα βιβλία θέλουμε και να τα διαβάζουμε. Να διαβάζουμε όσο συχνότερα μπορούμε, χωρίς θόρυβο, διακοπές και υποχρεώσεις που δεν μπορούμε να αναβάλλουμε. Θέλουμε την ησυχία μας, την άνετη θεσούλα μας, ένα νόστιμο ρόφημα και, κυρίως, ένα καλό βιβλίο.

Τι γίνεται όμως όταν το διάβασμα μετατρέπεται σε «αγώνα δρόμου», σε έναν «μαραθώνιο» ανάγνωσης που οι περισσότεροι από εμάς δεν μπορούμε να τερματίσουμε; Όσοι/ες έχουμε μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media), από τα οποία ακολουθούμε λογαριασμούς σχετικούς με τα βιβλία, έχουμε δει τη σχεδόν αδύνατη για πολλούς και πολλές από εμάς συχνότητα διαβάσματος. Τα βιβλία «φεύγουν» σαν νερό κάθε εβδομάδα και κάπου εκεί αναρωτιόμαστε «τι κάνω λάθος;», «γιατί δεν προλαβαίνω να διαβάσω και εγώ τόσα βιβλία;».

Έχω κάνει αυτές τις ερωτήσεις στον εαυτό μου άπειρες φορές και έχω δώσει πολλές απαντήσεις. Ποτέ πριν δεν είχα μπει στη διαδικασία να συγκρίνω τα αναγνωστικά μου ταξίδια με αυτά άλλων ανθρώπων, αλλά τα τελευταία χρόνια αυτή η σύγκριση γίνεται ακούσια και έμμεσα. Προσπαθώ, βέβαια, να μην αφήνω τον ρυθμό των υπολοίπων να καθορίζει τον δικό μου, γιατί για μένα έχει σημασία η ποιότητα και όχι η ποσότητα και, για να δώσω ποιότητα στο βιβλίο που κρατάω στα χέρια μου, δεν μπορώ να βιάζομαι. Θέλω να μπορώ να ξαναγυρνάω σε χωρία που δεν κατάλαβα, σε κομμάτια του βιβλίου που τελικά βγάζουν νόημα παρακάτω, σε συναισθήματα που μου δημιουργήθηκαν από τη γραφή του/της συγγραφέα, σε κάποια σκηνή που δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου.

Ναι, έχω διαβάσει βιβλίο σε μια μέρα, μέσα σε λίγες ώρες. Έχω πάρει αμέσως το επόμενο και το έχω τελειώσει και αυτό σε ακόμα μια μέρα. Αλλά δεν πιέστηκα, δεν βιάστηκα. Από την άλλη, έχω πιάσει τον εαυτό μου να βιάζεται να διαβάσει ένα βιβλίο για να το προσθέσω στην αναγνωστική λίστα του έτους. Ένιωσα ότι αδίκησα και το βιβλίο και εμένα την ίδια, που δεν απόλαυσα όπως έπρεπε και απλά «έτρεξα» σε αυτόν τον «μαραθώνιο».

Το να μας συνεπάρει ένα βιβλίο είναι ευχής έργον. Για να πετύχουμε, όμως, έναν αναγνωστικό στόχο, πόσο σωστό είναι για εμάς και τους/τις συγγραφείς που αφιέρωσαν τόσο χρόνο στο βιβλίο τους, αν αυτό στο τέλος αποτελέσει ακόμα ένα χιλιόμετρο στον αναγνωστικό μας «αγώνα»;